Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα οικογένεια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα οικογένεια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πώς να δείξετε στο παιδί αγάπη;

Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2012

Οι συμβουλές της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής (ΑΑΡ) μπορεί να σας βοηθήσουν.
• Να χρησιμοποιείτε θετικές λέξεις όταν μιλάτε με το παιδί σας.
• Να αποκρίνεστε αμέσως και με αγάπη στις σωματικές και συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού, εξαλείφοντας από το γονεϊκό λεξιλόγιό σας όσες λέξεις το κάνουν να αισθάνεται μειονεκτικά ή το πληγώνουν.
• Διδάξτε στο παιδί σας την ευγένεια, δίνοντας πρώτοι εσείς το καλό παράδειγμα. Να χρησιμοποιείτε, κατ΄ιδίαν και δημοσίως, εκφράσεις και λέξεις όπως «σε παρακαλώ», «ευχαριστώ», «θα μπορούσες», «συγγνώμη».
• Όταν το παιδί σας είναι θυμωμένο, σε κακή διάθεση ή αντιδραστικό, αγκαλιάστε το, μιλήστε του τρυφερά, φιλήστε το ή κάνετε οποιαδήποτε άλλη κίνηση τρυφερότητας έχετε συνηθίσει μαζί του. Και συζητήστε μαζί του για να μάθετε τι ευθύνεται για την συμπεριφορά του.
• Να χρησιμοποιείτε μη βίαιες μορφές πειθαρχίας. Οι γονείς πρέπει να καθιερώσουν επιβραβεύσεις και περιορισμούς πολλά χρόνια πριν από την εφηβεία, ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τυχόν δύσκολες καταστάσεις εκείνα τα χρόνια. Το να επιτρέπει ένας γονιός στο παιδί του, όποια κι αν είναι η ηλικία του, να παραβαίνει διαρκώς σημαντικούς κανόνες, χωρίς να υπάρχουν συνέπειες, απλώς ενθαρρύνει τις μελλοντικές παραβιάσεις των κανόνων.
• Φροντίστε να περνάτε κάποιες ώρες μόνοι με το παιδί σας, κάνοντας μαζί του κάτι που το ευχαριστεί.
• Να προγραμματίζετε σε τακτά χρονικά διαστήματα οικογενειακές συγκεντρώσεις, στη διάρκεια των οποίων όλα τα μέλη της οικογενείας σας θα μπορούν να μιλούν για τα γεγονότα της εβδομάδας, να μοιράζονται μεταξύ τους καλά νέα, να εκφράζουν τις προσδοκίες τους κ.τ.λ. Οι συγκεντρώσεις αυτές, όμως, θα πρέπει να είναι σύντομες – 15 έως 20 λεπτά, εκτός κι αν όλη η οικογένεια θέλει να διαθέτει σε αυτές περισσότερο χρόνο. Όλοι θα πρέπει στη διάρκειά τους να εκφράζουν την άποψή τους, αλλά την τελευταία λέξη πρέπει να έχουν η μαμά και ο μπαμπάς.
• Εάν οι συνθήκες της ζωής σας το επιτρέπουν, αγοράστε στο παιδί ένα κατοικίδιο, το οποίο θα κρατήσετε για πάντα κοντά σας. Τα κατοικίδια μπορεί να βοηθήσουν τα παιδιά – ιδίως όσα πάσχουν από χρόνια νοσήματα ή αναπηρία – να αισθανθούν καλύτερα, διεγείροντας την φυσική δραστηριότητά τους, βελτιώνοντας την ψυχική τους διάθεση και αποτελώντας συνεχή συντροφιά γι’ αυτά. Επιπλέον, ένα παιδί που αναλαμβάνει να φροντίζει ένα ζωάκι, αναπτύσσει σημαντικά την υπευθυνότητά του.
• Μαγειρέψτε μαζί με το παιδί σας, διότι το μαγείρεμα αποτελεί έναν από τους καλύτερους τρόπους εξοικείωσης του παιδιού με τις υγιεινές διατροφικές επιλογές. Αφήστε λοιπόν το παιδί να συμμετάσχει σε κάθε στάδιο της προετοιμασίας – από τον προγραμματισμό του φαγητού της ημέρας και την αγορά των τροφίμων μέχρι το σερβίρισμα.
• Να ενθαρρύνετε το παιδί σας να καλλιεργεί τα ταλέντα του, παρέχοντάς του όλο τον εξοπλισμό και τις συμβουλές που χρειάζεται.
• Μην ξεχνάτε την φροντίδα της υγείας του παιδιού σας. Τα παιδιά, ιδίως τα μικρά, εξαρτώνται απόλυτα από τους γονείς τους για να είναι υγιή, αλλά και για να αποκτήσουν τις βάσεις που θα διαφυλάξουν την υγεία τους καθώς θα μεγαλώνουν. Να πηγαίνετε, λοιπόν, τακτικά το παιδί στον γιατρό για τα εμβόλια, το τσεκ απ του κ.τ.λ., να λαμβάνετε τα απαιτούμενα μέτρα (λ.χ. καθισματάκια ασφαλείας) για να προφυλάσσετε το παιδί από τα ατυχήματα, να φροντίσετε να τρέφετε το παιδί υγιεινά (δίχως πατατάκια, αναψυκτικά, πολλά κρέατα κ.τ.λ.) και να το ενθαρρύνετε να γυμνάζεται καθημερινά.
• Βοηθήστε το παιδί να αναπτύξει την αυτοεκτίμησή του, υποστηρίζοντάς το και ενθαρρύνοντάς το. Το παιδί έχει ανάγκη να πιστεύετε σε αυτό, ώστε να μάθει να πιστεύει στον εαυτό του. Το να το αγαπάτε, να του αφιερώνετε λίγες ώρες, το να το ακούτε και το να επιβραβεύετε τα επιτεύγματά του αποτελούν τμήμα της διαδικασίας που θα το βοηθήσει να αποκτήσει αυτοεκτίμηση.
• Μην ξεχνάτε να λέτε στο παιδί σας «σ’ αγαπώ», όποια κι αν είναι η ηλικία του.
ΑΠΕ - ΜΠΕ
Διαβάστε περισσότερα για - Πώς να δείξετε στο παιδί αγάπη;

Οι γονείς στην παγίδα των ανταλλαγμάτων

Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010

Της Ιωαννας Φωτιαδη

«Πέρνα εσύ στο πανεπιστήμιο και από μένα ό,τι θες! » είναι μια κοινότοπη φράση πολλών γονέων. Η γκάμα των υπεσχημένων παροχών είναι πολύ ευρεία: από αυτοκίνητο, χρήματα ή υπερατλαντικά ταξίδια έως τα κλειδιά του εξοχικού για τους καλοκαιρινούς μήνες. Η νοοτροπία των ανταλλαγμάτων πηγάζει από την πάγια αντίληψη για την αξία της πανεπιστημιακής μόρφωσης. Οικογένειες κάθε κοινωνικοοικονομικής προέλευσης, που έχουν βάλει πολύ βαθιά το χέρι στην τσέπη στις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου, δελεάζουν τους αγχωμένους εφήβους υποσχόμενοι ό,τι αυτοί ονειρεύονται.

«Πάνω από το 40% των γονέων πέφτουν σε αυτή την παγίδα», σημειώνει καθηγήτρια σε δημόσιο σχολείο των νοτίων προαστίων. Οι διακοπές με την παρέα το καλοκαίρι -με δημοφιλέστερους προορισμούς τη Μύκονο και την Πάρο- έχουν καθιερωθεί. Ετσι, τα «δώρα» είναι συνήθως αυτοκίνητα, ταξίδια στο εξωτερικό -σε σχολεία των βορείων προαστίων η Νέα Υόρκη αποτελεί τον «άσο» στο μανίκι των γονέων- πολυτελή πάρτι, εισιτήρια για αθλητικές διοργανώσεις στο εξωτερικό (Rally, Champions League) αλλά και παροχή περισσότερων ελευθεριών, όπως η ενοικίαση γκαρσονιέρας στο κέντρο της Αθήνας. «Να μην ταλαιπωρείται το παιδί να κατεβαίνει από τον Αγιο Στέφανο στην Πολυτεχνειούπολη!» λέει στην «Κ» μητέρα υποψηφίου, που ήδη ψάχνει το κατάλληλο διαμέρισμα. Και οι ακρότητες δεν έχουν τέλος...

«Ενας πατέρας λίγο πριν από τις Πανελλήνιες πήρε το καινούργιο αυτοκίνητο, το πάρκαρε έξω από το σπίτι, άφησε το κλειδί πάνω στο τραπέζι του σπιτιού και είπε: Αυτό θα είναι δικό σου, αφού περάσεις...», θυμάται η ψυχολόγος κ. Εύα Τριανταφυλλίδου, που ειδικεύεται στα προβλήματα παιδιών και εφήβων. «Με το να φορτώνουν, όμως, οι γονείς το παιδί με υποσχέσεις, το αγχώνουν, υποτιμούν την αξία του και τη σημασία της προσπάθειας. Το διαπαιδαγωγούν έτσι, ώστε να λειτουργεί μόνο με υλικά ανταλλάγματα χωρίς να επιδιώκει τη δική του ικανοποίηση», υπογραμμίζει.

Είναι δε εντυπωσιακό, ότι είναι οι ίδιοι οι γονείς που επιμένουν στα δώρα και όχι τα παιδιά. «Η διάθεση προσφοράς τις περισσότερες φορές προέρχεται από τον εγωισμό των γονέων, καθώς θεωρούν ότι η αποτυχία του παιδιού εκθέτει τους ίδιους. Ετσι, την ”εξαγοράζουν”», εξηγεί η κ. Τριανταφυλλίδου.

Αρχίζει από νωρίς

Απ’ ό,τι φαίνεται μάλιστα η τακτική αυτή αρχίζει από νωρίς. «Ηδη από το δημοτικό υπήρχαν «ταρίφες»: ρολόι, αν γίνεις σημαιοφόρος, Barbie αν πάρεις δεκάρια σε όλα τα μαθήματα» λέει στην «Κ» μητέρα δύο παιδιών, 11 και 16 ετών. «Οι γονείς που τάζουν και υπόσχονται δεν ξεκινούν αυτή την τακτική στις Πανελλήνιες. Μεγαλώνουν τα παιδιά τους με το μοτίβο «“τι θα μου κάνεις, αν σου το κάνω;” με το οποίο διαιωνίζονται οι αμοιβαίοι εκβιασμοί».

Οσο, όμως, τα παιδιά μεγαλώνουν, παύουν να εντυπωσιάζονται εύκολα. «Ηδη από την Γ΄ Γυμνασίου κάποιοι μαθητές έρχονται στο σχολείο με μηχανάκι!», σχολιάζει καθηγήτρια σε δημόσιο σχολείο στα Πατήσια. Το σύστημα του καρότου και του λαγού μερικές φορές είναι αποτελεσματικό. «Συνήθως, συναντώ τέτοιες τακτικές σε οικογένειες πολύ αδύναμων μαθητών, που χρησιμοποιούν το αντάλλαγμα ως έσχατη λύση, για να κινητοποιήσουν το παιδί» λέει στην «Κ» η κ. Μπαρμπέρη, καθηγήτρια φιλόλογος στην Ιόνιο Σχολή.

Ομως, η εποχή των ισχνών αγελάδων διαφοροποιεί τα «έθιμα» της ελληνικής οικογένειας. «Φέτος, λόγω κρίσης, η αγορά αυτοκινήτου δεν συζητείται από τις οικογένειες. Ακόμα, τα περισσότερα παιδιά σχεδιάζουν διακοπές σε φιλικά σπίτια», παρατηρεί ο κ. Ζυγόπουλος, καθηγητής φιλόλογος στο Λεόντειο Λύκειο Νέας Σμύρνης. Εξάλλου, οι παροχές των γονιών είναι ανάλογες του τόπου διαμονής. «Στα μέρη μας, τα παιδιά το καλοκαίρι βοηθούν τους γονείς τους στις ελιές ή τους ακολουθούν στην οικοδομή» λέει στην «Κ» εκπαιδευτικός στη Λακωνία. «Για τα παιδιά εδώ το μεγαλύτερο δώρο είναι η ίδια η επιτυχία σε ένα ΑΕΙ, που θα τους δώσει τη δυνατότητα να ζήσουν σε μια μεγαλύτερη πόλη και να διευρύνουν τους ορίζοντές τους».

«Το λάθος της οικογένειας είναι ότι επιβραβεύει την επιτυχία και όχι την προσπάθεια», καταλήγει ο κ. Ζυγόπουλος .«Ο γιος μου είχε εκφράσει την επιθυμία για ένα μεγάλο αποχαιρετιστήριο πάρτι» λέει στην «Κ» η Μ.Σ. «θα το οργανώσουμε, όχι ως επιβράβευση ή αντάλλαγμα, αλλά για να «ξεδώσει» μετά από το στρες μιας ολόκληρης χρονιάς και να έχει μια όμορφη ανάμνηση από την αποφοίτησή του».

πηγή news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα για - Οι γονείς στην παγίδα των ανταλλαγμάτων

Πώς να έρθω πιο κοντά στο μωρό μου;

Κυριακή 27 Δεκεμβρίου 2009

Το παιδί σας είναι ακόμα μωρό και δεν μιλά; Σίγουρα θα σας βόλευε αν γνωρίζατε τι σημαίνει το κάθε κλάμα ή το κάθε βλέμμα του έτσι ώστε να ξέρετε πώς να αντιδράσετε πιο αποτελεσματικά, ωστόσο υπάρχουν και άλλοι τρόποι επικοινωνίας.


Διαβάστε τις συμβουλές μας και βελτιώστε την καθημερινότητά σας!

Οι συμβουλές μας ΔΕΝ απευθύνονται αποκλειστικά στις μητέρες, μιας και ο ρόλος του πατέρα σε όλες τις φάσεις ανάπτυξης του παιδιού, είναι απαραίτητος!

1) Το άγγιγμα των γονιών
Το να αγγίζετε, να αγκαλιάζετε και να τραγουδάτε γλυκά στο παιδί σας, είναι η πρώτη μορφή επικοινωνίας για να έρθετε πιο κοντά. Όταν το μωρό σας κλαίει, το να είστε δίπλα του, ή να το έχετε αγκαλιά και να του μιλάτε με ένα γλυκό τόνο φωνής και να το καθησυχάζετε είναι πολύ αποτελεσματικό. Τα παιδιά ακόμα και μηνών να είναι, ξέρουν και αντιδρούν στη λύπη, την ένταση, την ευτυχία και την ικανοποίηση.

2) Ο τόνος της φωνής και η γλώσσα του σώματος
Μερικές φορές, όπως είναι λογικό, αγανακτείτε και προκειμένου να …φέρετε τη γαλήνη στο σπίτι σας, προσπαθείτε να πειθαρχήσετε το μωρό σας λέγοντάς του πράγματα με αυστηρή φωνή; Τα μικρά παιδιά δεν καταλαβαίνουν πάντα γιατί φωνάζετε, όμως καταλαβαίνουν ότι αλλάξατε διάθεση κι αυτό τα στενοχωρεί! Προσοχή λοιπόν στον τόνο της φωνής σας γιατί μπορεί να τρομάξουν και να είναι ανήσυχα.

3) Σωματική επαφή
Τα μωρά είχαν συνηθίσει τόσο καιρό να έχουν επαφή με εσάς. Ακόμα και μετά τον απογαλακτισμό οφείλετε να είστε δίπλα τους έτσι ώστε να νιώθουν ασφάλεια και σιγουριά. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που πολλές έρευνες μιλούν για το πόσο ηρεμεί τα μωράκια ο ήχος του χτύπου της καρδιάς. Είναι κάτι που άκουγαν για 9 ολόκληρους μήνες!

4) Θέλω την προσοχή σου
Πόσες φορές σας έχει τύχει να κλαίει το μωρό σας όταν μιλάτε στο τηλέφωνο; Τα μωρά καταλαβαίνουν πολύ καλά όταν δεν είναι πια στο επίκεντρο της προσοχής σας. Αφήστε το τηλέφωνο για λίγο, δώστε του ένα χάδι ή μία αγκαλιά, εξηγείστε του πως σε λίγο θα είστε πάλι μαζί. Το μωρό θα καταλάβει πάλι από τον τόνο της φωνής σας και τη διάθεσή σας πως δεν «κινδυνεύει» να σας χάσει, κάτι που βιώνει πολύ συχνά.

5) Μιλήστε με το μωρό σας
Μπορεί να είναι ακόμα μηνών και να μη μιλάει, όμως έχει άλλους τρόπους επικοινωνίας. Μιλήστε του με λεξούλες απλές και σύντομες, και δείτε πως θα ανταποκριθεί. Στην αρχή απλά θα σας κοιτάει με ευχαρίστηση, και σιγά σιγά θα αρχίσει να μιμείται τις λεξούλες. Έτσι, όταν μεγαλώσει λίγο ακόμα θα αρχίσει να μιλά!

6) Πριν φύγεις…
Πριν το μωρό γίνει 1 έτους είναι λίγες οι στιγμές αποχωρισμού. Όμως οι γονείς, και κυρίως η μητέρα που και λόγω θηλασμού είναι περισσότερες ώρες στο πλάι του, οφείλουν να έχουν χρόνο και για τον εαυτό τους. Μην φεύγετε χωρίς να του μιλήσετε. Πλησιάστε το, πάρτε το αγκαλιά, και με γλυκό τόνο φωνής εξηγείστε του πως φεύγετε. Μπορεί ακόμα να μην το καταλαβαίνει, αλλά σίγουρα θα είναι περισσότερο ήρεμο από ό,τι θα ήταν αν δεν το πλησιάζατε καν και φεύγατε στα κρυφά ή με φωνές. Έτσι, το παιδί θα μάθει από μικρή ηλικία πως όταν αποχωρίζεται με κάποιον μπορεί να γίνει και ήρεμα.

Πηγή
Διαβάστε περισσότερα για - Πώς να έρθω πιο κοντά στο μωρό μου;

Φοιτήτριες εναντίον της βίας προς τις γυναίκες

Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2009

Ένα φέρετρο με τις αναγγελίες των «κηδειών» των γυναικών που έπεσαν θύματα ενδοοικογενειακής βίας, σταντ με μηνύματα σχετικά με τη βία εναντίον των γυναικών και τους τρόπους αντιμετώπισής της κακοποίησης αλλά και ένα θεατρικό δρώμενο σχετικό και με το βιασμό, παρουσίασαν την χθες οι τελειόφοιτες του Τμήματος Κοινωνικών Λειτουργών του Τ.Ε.Ι. Πατρών, στην πλατεία Γεωργίου.

Οι νεαρές φοιτήτριες - ντυμένες συμβολικά στα μαύρα - μοίρασαν φυλλάδια στους περαστικούς και ιδίως στα νέα κορίτσια, προκειμένου να τους ενημερώσουν για την ενδοοικογενειακή βία και τη βία στις σχέσεις τους, με στόχο να αντισταθούν, γιατί εάν υποκύψουν, τότε κινδυνεύουν ακόμα και να χάσουν την ίδια τους τη ζωή.

Δεν είναι λίγες οι γυναίκες που έχουν πέσει θύματα βίας και κακοποίησης, καθώς σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία 1 στις 3 γυναίκες έχει πέσει θύμα ενδοικογενειακής βίας, 1 στις 8 φθάνει στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων, ενώ υπάρχουν αρκετές γυναίκες που έχουν δολοφονηθεί από τους συζύγους τους.

Πηγή
Διαβάστε περισσότερα για - Φοιτήτριες εναντίον της βίας προς τις γυναίκες

Τα καλοπροαίρετα λάθη των γονιών...

Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2009

Με την γυναίκα μου πολύ συχνά μαλώνουμε για το θέμα της ανατροφής των βλασταριών μας και το αν ο ένας ή ο άλλος έχει δίκιο για το πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί η αταξία, η ζημιά, η ανυπακοή, το "μουλάρωμα", κτλπ, κτλπ, ξέρετε τώρα όλα αυτά που κάνουνε τα καμάρια μας και μας βγάζουνε εκτός εαυτού...
Σήμερα λοιπόν, διάβασα στο blog της Αριάδνης, μια ανάρτηση που με έβαλε σε σκέψεις.
Πιστεύω ότι κι εσείς θα προβληματιστείτε το ίδιο, γιατί όσο ήρεμοι, προοδευτικοί, ενημερωμένοι, ευαίσθητοι γονείς κι αν ήμαστε, στον τομέα παιδική ψυχολογία έχουμε δυστυχώς "μαύρα μεσάνυχτα"... Διαβάστε :
"Ο ψυχαναλυτής Eric Erikson περιγράφει τα στάδια της ψυχολογικής ανάπτυξης του ανθρώπου και συσχετίζει αυτό που πρέπει να πετύχει το παιδί σε κάθε συγκεκριμένο στάδιο της ανάπτυξής του με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της μετέπειτα προσωπικότητας του.

- Σύμφωνα με τον Erikson στα πρώτα δύο χρόνια της ζωής του το παιδί που δέχεται τη φροντίδα και την αγάπη των γονιών του αναπτύσσει αισθήματα εμπιστοσύνης, ασφάλειας και αισιοδοξίας που θα το συνοδεύουν σε ολόκληρη τη ζωή του. Αν δεν πάρει αρκετή αγάπη, προσοχή και ερεθίσματα το παιδί δεν θα εμπιστεύεται τον εαυτό του και τους άλλους και αντί να ενεργεί δυναμικά θα αποσύρεται νοιώθοντας αβεβαιότητα.

- Από δύο μέχρι τριάμισι χρονών το παιδί μαθαίνει να κάνει κάποια πράγματα από μόνο του χωρίς να πρέπει να εξαρτάται πάντοτε από τους άλλους. Αναπτύσσει ένα είδος πεισματάρικης ανεξαρτησίας. Επιμένει να γίνει το δικό του, εκδηλώνει νευρικά ξεσπάσματα και αρνητισμό. Από αυτό το στάδιο της ανάπτυξής του θα εξαρτηθεί το αν θα μπορέσει να γίνει αυτόνομο αναπτύσσοντας την αυτοεκτίμησή του ή αν μεγαλώνοντας θα αισθάνεται ανασφάλεια και ντροπή. Αν οι γονείς δεν επιτρέψουν στο παιδί να ενεργεί ελεύθερα ώστε να μαθαίνει μέσα από τις αποτυχίες του τότε το παιδί θα αμφιβάλλει για τις ικανότητές του και ως ενήλικας είναι πολύ πιθανόν να θέλει πάντα να στηρίζεται σε κάποιον άλλο και να αναζητά σχέσεις εξάρτησης.

ΔΙΑΒΆΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Διαβάστε περισσότερα για - Τα καλοπροαίρετα λάθη των γονιών...

Αυξήθηκαν οι περιπτώσεις γυναικών που δέρνουν τον σύζυγο

Κυριακή 9 Αυγούστου 2009

Νέες κοινωνικές διαστάσεις δίνει η απελευθέρωση των γυναικών στην Αυστραλία καθώς οι Αυστραλές όχι μόνο πίνουν και οδηγούν περισσότερο, αλλά καταδικάζονται συχνότερα σε ποινές φυλάκισης και χτυπούν περισσότερο τους συντρόφους τους.

Οι γυναίκες πάντοτε ήταν τόσο θύματα όσο και δράστες ενδοοικογενειακής βίας αλλά τα στοιχεία του Γραφείου Στατιστικής Εγκλήματος και Ερευνών της Δυτικής Αυστραλίας, της μεγαλύτερης πολιτείας της χώρας, για την τελευταία οκταετία, δείχνουν αύξηση 159% στις παραπομπές γυναικών σε δίκη με κατηγορίες που έχουν ως αφετηρία την άσκηση βίας στο εσωτερικό της οικογένειας.

«Είναι πιθανό ότι οι άνθρωποι γίνονται λιγότερο ανεκτικοί στη βία που ασκείται από γυναίκες από όσο συνήθως ήταν στο παρελθόν», δήλωσε ο διευθυντής του Γραφείου, Ντον Γουεδερμπέρν, ο οποίος προσέθεσε ότι «περισσότερες γυναίκες συλλαμβάνονται για επιθέσεις που σχετίζονται με ενδοοικογενειακή βία, κάτι το οποίο ορισμένοι αποδίδουν στην κατάχρηση αλκοόλ».

Είναι επίσης πιθανό ότι περισσότερες γυναίκες πλέον ανταποδίδουν τις επιθέσεις που δέχονται, και κατά λάθος ή όχι, συλλαμβάνονται και κατηγορούνται για αυτό. Οι αριθμοί δείχνουν ότι ενώ πάνω από τις μισές υποθέσεις βίας όπου εμπλέκονται άνδρες, έφθασαν στα ακροατήρια, στις γυναίκες ο αριθμός πέφτει στο 1/3, κάτι που σημαίνει ότι οι κατηγορίες κατά των γυναικών είναι πιθανότερο να καταρριφθούν.

Ο εκπρόσωπος της οργάνωσης «Υγεία των Ανδρών», Γρεγκ Άντερσεν, σημείωσε ότι η κοινωνία δεν συμβαδίζει με τις τάσεις που καταγράφει το Γραφείο καθώς δεν υπάρχουν καταφύγια για κακοποιημένους άνδρες. «Δεν αξίζουν βοήθειας όλα τα θύματα βίας, είτε είναι άνδρες, είτε γυναίκες;», αναρωτιέται ο Άντερσεν.

Παράλληλα με την απελευθέρωση των γυναικών, υπάρχει και μεγαλύτερη ετοιμότητα από πλευράς των ανδρών να απορρίψουν τους στερεότυπους ρόλους. Γίνονται καλοί στη διαχείριση του νοικοκυριού, διεκδικούν την επιμέλεια των παιδιών σε περιπτώσεις διαζυγίου και έχουν το θάρρος να τηλεφωνούν στην αστυνομία όταν είναι τα θύματα της βίας.

Η Σου Ράις, η οποία διευθύνει την οργάνωση «Υπηρεσία Δικαιωμάτων των Ανδρών» υποστηρίζει ότι τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει τόσο πολύ και οι κακοποιημένοι σύζυγοι είναι απίθανο να αναζητήσουν αποζημιώσεις μέσω του συστήματος της ποινικής δικαιοσύνης.

«Είναι πολύ πιο δύσκολο για έναν άνδρα να παραδεχθεί ότι η σύζυγος του τον δέρνει, το θεωρούν ντροπή και πολλοί αστυνομικοί συνήθως τους ρωτάνε τι έκαναν για να αναγκάσουν τη σύζυγο τους να τους χτυπήσει ή γιατί δεν μπορούν να τη διαχειριστούν», λέει η Ράις.

(Πηγή listonplace.blogspot.com)
Διαβάστε περισσότερα για - Αυξήθηκαν οι περιπτώσεις γυναικών που δέρνουν τον σύζυγο

Ένα ασύλληπτο οικογενειακό δράμα με θύμα 13χρονη

Δευτέρα 3 Αυγούστου 2009

Ενα ανατριχιαστικό οικογενειακό δράμα με πρωταγωνίστρια μια ανυπεράσπιστη 13χρονη κοπέλα που εξαναγκαζόταν να συνευρίσκεται ερωτικά με ηλικιωμένους συγχωριανούς της, καθώς και με τον 62χρονο πατέρα της ήρθε στο φως της δημοσιότητας στην Κρήτη.

Ο επί δύο χρόνια φυγόδικος πατέρας της ανήλικης, εναντίον του οποίου εκκρεμούσε ένταλμα για το βιασμό της, συνελήφθη τυχαία από άνδρες του Τμήματος Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Ηρακλείου όταν κλήθηκε να σταματήσει για νομότυπο έλεγχο, ενώ κινούταν με το αυτοκίνητό του στην περιοχή Καστέλι Κρήτης.

Κατά τη διάρκεια ελέγχου των στοιχείων του οι αστυνομικοί έμειναν άναυδοι, καθώς συνειδητοποίησαν ότι ο άνδρας που είχαν απέναντί τους διωκόταν με την κατηγορία του βιασμού κατ’ εξακολούθηση της ίδιας του της κόρης, την οποία μάλιστα είχε αποκτήσει με την κόρη της πρώην συζύγου του, την οποία είχε παντρευτεί αμέσως μετά το χωρισμό του από τη μητέρα της!

Ο 62χρονος κρητικός πριν από μερικά χρόνια εγκατέλειψε τη σύζυγό του για να παντρευτεί την κόρη της, με την οποία στη συνέχεια απόκτησε τέσσερα παιδιά.

Πριν από δύο χρόνια η 13χρονη κόρη του (το προτελευταίο από τα τέσσερα παιδιά) κατέφυγε στην αστυνομία και κατήγγειλε ότι είχε πέσει θύμα βιασμού από τον πατέρα της, αλλά και από δύο ακόμη ηλικιωμένους συγχωριανούς της, περιγράφοντας μάλιστα τους βιασμούς με χαρακτηριστικές και ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.

Τότε ο 62χρονος είχε οδηγηθεί στον εισαγγελέα Ηρακλείου, που του είχε ασκήσει ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος και τον είχε παραπέμψει σε ανάκριση, ωστόσο μετά την απολογία του είχε αφεθεί ελεύθερος με περιοριστικούς όρους και προκειμένου να εξαφανίσει τα ίχνη του, είχε μετακομίσει από την Ιεράπετρα σε χωριό του Ηρακλείου.

Αμέσως μετά τη σύλληψή του από τους άνδρες του ΤΑΕ Ηρακλείου, ο 62χρονος οδηγήθηκε στα κρατητήρια, ενώ το Σάββατο οδηγήθηκε στις φυλακές Νεαπόλεως, όπου θα παραμείνει μέχρι και την εκδίκαση της υπόθεσης.

Την κατηγορία του βιασμού, αλλά και της άμεσης συνέργειας σε βιασμό αντιμετωπίζουν και δύο ακόμη συγχωριανοί της 13χρονης κοπέλας, οι οποίοι φέρεται να τη μετέφεραν με τη βία σε αγροικία, όπου ο ένας την ακινητοποίησε και ο άλλος τη βίασε παρά τη θέλησή της.

Πάντως, αξίζει να σημειωθεί πως όλα αυτά τα χρόνια η τοπική κοινωνία τηρούσε σιγή ιχθύος, ενώ γνώριζε τον προσωπικό Γολγοθά της ανήλικης αλλά και το ποιόν του 62χρονου, που απόκτησε τέσσερα παιδιά από το γάμο του με την κόρη της πρώην συζύγου του

(Πηγή madata.gr)
Διαβάστε περισσότερα για - Ένα ασύλληπτο οικογενειακό δράμα με θύμα 13χρονη

Οδηγός για παιδιά ''Οικογενειακή βία''

Κυριακή 2 Αυγούστου 2009


κάντε κλικ πανω στην εικόνα για να
διαβάσετε ή να κατεβάσετε το αρχείο
Διαβάστε περισσότερα για - Οδηγός για παιδιά ''Οικογενειακή βία''

Σοκαριστική ιστορία ενδοοικογενειακής βίας με καθηγητή πανεπιστημίου

Τρίτη 21 Ιουλίου 2009

Σε δήμιο για την ψυχή και το σώμα της συζύγου του αλλά και των τριών ανήλικων παιδιών του είχε μετατραπεί ένας «καθωσπρέπει» καθηγητής πανεπιστημίου της βόρειας Ελλάδας.

Επί επτά συνεχόμενα έτη ο ακαδημαϊκός το πρωί δίδασκε Οικονομικές Επιστήμες σε νεαρούς φοιτητές και φοιτήτριες και όταν γύριζε στο σπίτι του μεταμορφωνόταν σε βασανιστή και σακάτευε στο ξύλο τη γυναίκα του, τις δύο κόρες του, που σήμερα είναι 23 και 15 ετών, αλλά και τον 13χρονο γιο του. Τα χτυπήματά του, μάλιστα, φέρονται να είχαν τέτοια σφοδρότητα, που κατέστησαν ανάπηρη και συγκεκριμένα τυφλή (!) και κουφή την 52χρονη γυναίκα του.

Η ανατριχιαστική ιστορία με τις ημέρες και τα έργα του πανεπιστημιακού-δήμιου που δημοσιεύει σήμερα η «Εspresso» θα πρέπει να απασχολήσει -και μάλιστα πολύ σοβαρά- τον υπουργό Παιδείας Αρη Σπηλιωτόπουλο, καθώς προκύπτει ένα μείζον θέμα: Είναι δυνατόν ένας δημόσιος λειτουργός που επιδεικνύει απάδουσα και συνάμα εγκληματική οικογενειακή και εν γένει άγρια κοινωνική συμπεριφορά να παραμένει μέχρι σήμερα στους κόλπους της πανεπιστημιακής κοινότητας;

Σύμφωνα με τις δικές μας πληροφορίες, μπορεί ο πρύτανης του πανεπιστημίου στο οποίο εργάζεται ο εν λόγω καθηγητής να έχει ασκήσει εναντίον του πειθαρχική αγωγή, ωστόσο το αρμόδιο πειθαρχικό συμβούλιο σε πρόσφατη συνεδρίασή του δεν εξέδωσε απόφαση. Τουναντίον, ανέβαλε τη διαδικασία για τις 12 Οκτωβρίου 2009, καθώς θεώρησε σκόπιμο να προσέλθει στο συμβούλιο ο ήδη καταδικασθείς πρωτόδικα από την ποινική Δικαιοσύνη -σε κάθειρξη 16 ετών- καθηγητής για να δώσει εξηγήσεις.


Ξύλο με κουτάλα και δολοφονικές μπουνιές

Η σοκαριστική ιστορία που φέρεται (σύμφωνα με επίσημα δημόσια έγγραφα) να έχει ως πρωταγωνιστή της ωμής και άγριας ενδοοικογενειακής βίας τον ακαδημαϊκό εκτείίνεται χρονικά από το Φεβρουάριο του 1998 μέχρι και το Νοέμβριο του 2005.
Οπως προκύπτει από τα έγγραφα-ντοκουμέντα που έχει στη διάθεσή της η εφημερίδα, ο 53χρονος καθηγητής πανεπιστημίου παντρεύτηκε τη γυναίκα της... ζωής του και μετέπειτα θύμα του τον Αύγουστο του 1978 και μαζί της απέκτησε πέντε παιδιά. Τον Αύγουστο του 1993 το ζευγάρι μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων του δημόσιου λειτουργού. Καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρουν πως από τα πρώτα χρόνια της έγγαμης συμβίωσής του το αντρόγυνο αντιμετώπιζε προβλήματα λόγω της βίαιης συμπεριφοράς του ακαδημαϊκού. Ωστόσο, η κατάσταση φέρεται να βγαίνει εκτός ελέγχου από τις 17 Φεβρουαρίου του 1998.

Εκείνη την ημέρα -κατά πληροφορίες- διαδραματίζεται το πρώτο άγριο επεισόδιο μεταξύ του θύτη και της συζύγου του. Πραγματικό αγρίμι ο 53χρονος άνδρας με μπουνιές αλλά και έχοντας ως όπλο μια ξύλινη κουτάλα σαπίζει στο ξύλο την άτυχη γυναίκα. Τη χτυπάει ανηλεώς στο πρόσωπο, της προκαλεί θλάση στο δεξί μάτι και τελικά, οκτώ μήνες αργότερα, η σύζυγός του χάνει ολικά την όρασή της (ήταν ήδη τυφλή από το αριστερό μάτι). Λίγους μήνες μετά και συγκεκριμένα τον Ιούνιο του 1998 ακολουθεί και άλλος καβγάς, ιδιαίτερα σφοδρός. Ο δήμιος-πανεπιστημιακός γρονθοκοπεί σαν μποξέρ τη γυναίκα του, με αποτέλεσμα να της ξεριζώσει τα μπροστινά δόντια! Το ίδιο χρονικό διάστημα την ξαναχτυπάει, με αποτέλεσμα η άτυχη γυναίκα να υποστεί ρήξη τυμπάνου στο δεξί αφτί.

Τα χρόνια περνούν, αλλά τα εγκληματικά ξεσπάσματα του ακαδημαϊκού δεν λένε να κοπάσουν. Το αντίθετο. Το βράδυ της 18ης Ιουλίου 2005 ο «δήμιος» χτυπάει και πάλι τη γυναίκα του στο πρόσωπο και της κόβει το λοβό του αριστερού αφτιού! Στις 15 Σεπτεμβρίου του 2005 τη χτυπάει και πάλι με κλοτσιές και μπουνιές σε όλο το σώμα και την αφήνει για πολλές ημέρες κατάκοιτη στο κρεβάτι. Στις 5 και 6 Νοεμβρίου σημειώνονται ακόμη δύο ξυλοδαρμοί της 52χρονης γυναίκας, κατά τη διάρκεια των οποίων ο ακαδημαϊκός αποπειράται, μεταξύ άλλων, να την πνίξει με το καλσόν της! Οσα γράφουμε ξεπερνούν σίγουρα σε αγριότητα σκηνές από σενάριο σκληρού θρίλερ. Προκύπτουν όμως μέσα από τα έγγραφα που παραπέμπουν τον καθηγητή στο πειθαρχικό όργανο της πανεπιστημιακής κοινότητας.


Ξύλο και στα παιδιά

Από το κτηνώδες ένστικτο του ακαδημαϊκού φέρονται να μην ξέφυγαν ούτε τα ανήλικα αγγελούδια του, καθώς από το ρεπορτάζ προκύπτουν συγκεκριμένα περιστατικά χειροδικίας αλλά και ξυλοδαρμού των μικρών παιδιών με δερμάτινη ζώνη!

Από τα πέντε παιδιά του ακαδημαϊκού, θύματα φέρονται να έπεσαν οι δύο κόρες του και ο μικρότερος γιος του. Πρόκειται για την 23χρονη σήμερα κόρη του, την οποία φέρεται να χτυπούσε επανειλημμένα από το Νοέμβριο του 2002 μέχρι και τον Ιούλιο του 2003, τη 15χρονη Β. που χτυπούσε από το Νοέμβριο του 2002 μέχρι και το Νοέμβριο του 2005, αλλά και τον 13χρονο σήμερα γιο του, που κακοποιούσε το ίδιο διάστημα.


16 χρόνια πρωτόδικα

Το τέλος της αρρωστημένης δράσης του ακαδημαϊκού ήρθε το 2006. Ενα χρόνο νωρίτερα η σακατεμένη από το ξύλο γυναίκα του είχε βρει τη δύναμη να ορθώσει το ανάστημά της, να πάρει τα παιδιά τους και να τον εγκαταλείψει. Στη συνέχεια κατήγγειλε στις αρχές όσα βίωνε και ξεσκέπασε το ρόλο του «καθωσπρέπει» ακαδημαϊκού. Το υπ. αριθμ. 809/2006 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης ήταν κόλαφος για τον 53χρονο «δήμιο», καθώς τον παρέπεμπε στο εδώλιο του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Σερρών για να δικαστεί για τα αδικήματα της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης κατ' εξακολούθηση και της σωματικής βλάβης ανηλίκων κατ' εξακολούθηση και κατά συρροή. Ο πέλεκυς της Δικαιοσύνης έπεσε βαρύς στον ακαδημαϊκό, καθώς οι ένορκοι και οι τακτικοί δικαστές του επέβαλαν ποινή κάθειρξης δεκαέξι ετών.

Ωστόσο, στα παράδοξα της υπόθεσης είναι ότι το πειθαρχικό συμβούλιο ακόμα ψάχνει να... βρει αν ο ακαδημαϊκός έχει υποπέσει σε κάποιο πειθαρχικό παράπτωμα! Με την απόφαση που εξέδωσε και συντάχθηκε την 1η Ιουνίου 2009, τα μέλη του συμβουλίου κατέληξαν στο συμπέρασμα πως επειδή η πειθαρχική διαδικασία είναι αυτοτελής και ανεξάρτητη από την ποινική δίκη η δικογραφία θα συμπληρωθεί μόνο εάν ο ακαδημαϊκός προσέλθει στο συμβούλιο και καταθέσει τη δική του άποψη για όσα του προσάπτονται. Κάτι που αναμένεται -όπως προείπαμε- να γίνει στις 12 Οκτωβρίου του 2009.

Espressonews.gr
Διαβάστε περισσότερα για - Σοκαριστική ιστορία ενδοοικογενειακής βίας με καθηγητή πανεπιστημίου

Παιδιά: ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Παρασκευή 3 Ιουλίου 2009

Τα παιδιά μας είναι η ίδια μας η ζωή. Και όσο και να χαιρόμαστε που μπήκε το καλοκαίρι, υπάρχουν ορισμένοι κίνδυνοι που πρέπει να προσέξουμε, ιδιαίτερα στις παραλίες και στις ακτές, όπου θα βρεθούμε μαζί τους.
ΑΠΟ ΤΗN ΝΤΕΜΕΛΣΑ ΒΕΛΙΚΑ

ΣΤΗΝ ΠΙΣΙΝΑ Εάν βρίσκεστε στην πισίνα του ξενοδοχείου όπου καταλύετε: Εφόσον υπάρχουν μικρά παιδιά στην οικογένεια, η πισίνα πρέπει να είναι σωστά περιφραγμένη ή να έχει κάλυμμα ασφαλείας. Ποτέ να μην κολυμπάνε παιδιά σε πισίνα χωρίς επίβλεψη.

Να μάθουμε στα παιδιά να προσέχουν ιδιαίτερα τον περίγυρο της πισίνας, γιατί, τρέχοντας ή παίζοντας, μπορούν εύκολα να γλιστρήσουν και να τραυματιστούν σοβαρά. Στην πισίνα, όπως και στη θάλασσα, είναι σημαντικό να μάθουν να κάνουν βουτιές, μόνον εφόσον βεβαιωθούν ότι τα νερά είναι αρκετά βαθιά και δεν υπάρχουν εμπόδια.

ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ Καταρχήν όταν βρίσκεστε σε ένα νησί, δεν πρέπει ποτέ να χάνετε από τα μάτια σας τα παιδιά σας, γιατί οι κίνδυνοι παραμονεύουν εντός και εκτός ακτής. Οι πνιγμοί, οι τροφικές δηλητηριάσεις και τα εγκαύματα από τον ήλιο είναι οι κυριότεροι κίνδυνοι του καλοκαιριού. Τα παιδιά δεν πρέπει ποτέ να αφήνονται μόνα τους κοντά στην ακτή. Από μικρή ηλικία πρέπει να ενημερώνουμε τα παιδιά να σέβονται το νερό και να μπαίνουν στη θάλασσα πάντα υπό την επιτήρηση ή τη συνοδεία ενήλικα. Επίσης, πρέπει να μάθουν πάντα να φοράνε «μπρατσάκια» όταν είναι κοντά στο νερό. Είναι πολύ σημαντικό να μάθουμε
στα παιδιά μας από την πιο μικρή ηλικία να κολυμπούν σωστά. Tο κολύμπι σώζει ζωές. Σιγουρευτείτε ότι το παιδί σας γνωρίζει ότι δεν πρέπει να πλησιάζει πισίνες, κανάλια ή άλλα σώματα νερού χωρίς την επιτήρηση ενήλικα.. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι ο πνιγμός είναι η δεύτερη συχνότερη αιτία θανάτων σε παιδιά κάτω των 14 ετών. Ο δυνατός ήλιος του καλοκαιριού και οι υψηλές θερμοκρασίες επιβάλλουν τη λήψη πολλών υγρών. Η αφυδάτωση είναι ένας κίνδυνος που απειλεί όλους, αλλά ιδιαίτερα τα παιδιά, τους ηλικιωμένους και τα ευπαθή άτομα. Αποφεύγουμε την άμεση έκθεση του παιδιού στον ήλιο και σε υψηλές θερμοκρασίες (παραλίες, μεσημβρινές ώρες στο δρόμο) για πολλή ώρα. Τα ντύνουμε με ελαφρά και ανοιχτόχρωμα ρούχα και δεν τα αφήνουμε ακάλυπτα ακόμη και όταν είμαστε στην παραλία, για την αποφυγή εγκαύματος και θερμοπληξίας. Στην παραλία παραμένουμε για λίγη ώρα (το πολύ μισή με μία ώρα) και προσπαθούμε να έχουμε ομπρέλα. Το παιδάκι μας πρέπει να φοράει καπέλο, φανελάκι, μαγιό και σαγιονάρες, γιατί κινδυνεύει από έγκαυμα, μολύνσεις του δέρματος και κακώσεις. Καλύπτουμε το σώμα με αντηλιακό (με φυσικά φίλτρα και υψηλό δείκτη προστασίας για ευαίσθητα δέρματα) και το ανανεώνουμε τακτικά και όποτε βγαίνει το παιδί από το νερό. Δεν αφήνουμε το παιδί πολλή ώρα μέσα στο νερό και το παρακολουθούμε συνεχώς. Έχουμε μαζί μας πάντοτε ένα στικ αμμωνίας και μια αντισταμινική κρέμα για τυχόν τσιμπήματα από μέδουσες ή έντομα (μέλισσες, κουνούπια). Δεν αφήνουμε ποτέ το παιδί να κοιμάται μέσα σε αυτοκίνητο ακόμα και με ανοιχτά παράθυρα, γιατί στο εσωτερικό του αυτοκινήτου αναπτύσσονται υψηλές θερμοκρασίες και κινδυνεύει από θερμοπληξία και αφυδάτωση. Για την αποτροπή τσιμπημάτων από κουνούπια κυρίως τις νυχτερινές ώρες αλείφουμε τα ακάλυπτα μέρη του σώματος με παιδικές κρέμες εντομοαπωθητικές. Στο χώρο όπου κοιμάται χρησιμοποιούμε άοσμες εντομοαπωθητικές ταμπλέτες σε απόσταση τουλάχιστον τριών μέτρων και εφόσον υπάρχει εξαερισμός και δεν υφίσταται αλλεργική προδιάθεση στο άρωμα. Ακόμη, μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά δεν πρέπει να κολυμπάνε με γεμάτο στομάχι, αφού πρέπει να έχουν περάσει τουλάχιστον τρεις ώρες από το τελευταίο γεύμα.

Καλό είναι να αποφεύγονται τα επικίνδυνα παιχνίδια στο νερό, όπως πατητές, κράτημα αναπνοής και άλλα, αφού μπορούν πολύ εύκολα να καταλήξουν σε πνιγμό. Στις μικρές ηλικίες, όταν τα παιδιά βρίσκονται σε σκάφος πρέπει πάντα να φοράνε εγκεκριμένα σωσίβια και να επιβλέπονται. Όταν κάνουν θαλάσσια αθλήματα, πρέπει πάντα να φορούν σωσίβια, ακόμα και εάν κολυμπούν καλά. Εφόσον τα παιδιά θέλουν να ασχοληθούν με θαλάσσια αθλήματα, όπως ιστιοπλοΐα, θαλάσσιο ski, ιστιοσανίδα και καταδύσεις, είναι σημαντικό να παρακολουθήσουν πρώτα μαθήματα σε εξειδικευμένες σχολές και να μάθουν να ακολουθούν τους κανόνες του κάθε αθλήματος.

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ Να φοράνε τα παιδιά το κατάλληλο ντύσιμο: Στην πεζοπορία τα κατάλληλα υποδήματα και καπέλο, στην ποδηλασία κράνος ασφαλείας, ενώ στο ράφτιγκ εγκεκριμένα σωσίβια και κράνος. Γενικά, όλα τα αθλήματα του βουνού, όπως αναρρίχηση, ανάβαση, ελεύθερη πτώση κλπ. καλό είναι να γίνονται σε οργανωμένες ομάδες υπό την επιτήρηση ειδικών, να ακολουθούνται αυστηρά οι κανόνες ασφαλείας και να χρησιμοποιείται ο κατάλληλος εξοπλισμός. Είναι θετικό να μάθουν τα παιδιά να αναγνωρίζουν τα δηλητηριώδη έντομα και ερπετά της περιοχής και πώς να αποφεύγουν ατυχήματα που προέρχονται από αυτά. Να αποφεύγουν να περπατούν μέσα σε ψηλά χόρτα, αλλιώς να κάνουν θόρυβο για να απομακρύνουν τα φίδια που μπορεί να κρύβονται σε αυτά.

Να μη χώνουν τα χέρια τους σε χαραμάδες και κάτω από πέτρες, γιατί εκεί μπορεί να βρίσκονται φίδια ή σκορπιοί. Κατά κανόνα τα παιδιά πρέπει να μάθουν να σέβονται όλα τα ζώα. Στην εξοχή τα παιδιά μπορεί να συναντήσουν ζώα μη κατοικίδια, όπως τσοπανόσκυλα, μουλάρια, γαϊδούρια κ.ά. που δεν είναι συνηθισμένα σε κόσμο. Στην περίπτωση αυτή θέλει προσοχή για να μην προκληθούν σοβαρά ατυχήματα. Να βεβαιωθούμε ότι στην περιοχή όπου παραθερίζουμε δεν υπάρχουν ποτάμια, πηγάδια, στέρνες και άλλα μέρη αποθήκευσης νερού. Σε περίπτωση που υπάρχουν, να εξηγήσουμε την επικινδυνότητά τους στα παιδιά και να τα αποτρέψουμε να παίζουν δίπλα τους. Να βεβαιωθούμε ότι δεν υπάρχουν δηλητηριώδη φυτά στην περιοχή, π.χ. μανιτάρια, και ας μάθουμε στα παιδιά μας να τα αναγνωρίζουν και να μην τα αγγίζουν. Να προσέχουμε ακόμη τις καλοκαιρινές καταιγίδες. Ας μάθουμε στα παιδιά μας να μη στέκονται κάτω από δέντρα και ηλεκτρικά καλώδια και να μην κολυμπούν, όταν πέφτουν κεραυνοί. Όπου και αν είμαστε στις διακοπές, να μάθουμε στα παιδιά μας να αποφεύγουν τις αλλοιωμένες τροφές, τα λιωμένα παγωτά και τα ληγμένα προϊόντα. Με τις υψηλές καλοκαιρινές θερμοκρασίες υπάρχει μεγάλος κίνδυνος δηλητηρίασης. Δεν βάζουμε ποτέ πίσω στην κατάψυξη τρόφιμα που έχουν ήδη αποψυχθεί. Τα παραπάνω μπορεί να είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλους μας. Δυστυχώς, όμως, είναι τόσο απλά που παραβλέπονται και γι’ αυτό δεν αποφεύγονται τα ατυχήματα πολλές φορές.

Όλοι πιστεύουμε ότι δεν θα συμβούν σε εμάς και επαναπαυόμαστε, με αποτέλεσμα να έχουμε πολλά ατυχήματα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Από εμάς καλό καλοκαίρι και προσοχή! Τα παιδιά σας και τα μάτια σας!

πηγή
Διαβάστε περισσότερα για - Παιδιά: ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Ο μπαμπάς και η μαμά δε μένουν πια μαζί

Τετάρτη 1 Ιουλίου 2009

Δυστυχώς, τα διαζύγια φαίνεται να έχουν πάρει την «ανιούσα» τα τελευταία χρόνια. Και λέμε δυστυχώς, γιατί, όπως και να είναι η κατάσταση, οι μοναδικοί που τελικά την «πληρώνουν» είναι τα παιδιά μας.

Τα ζευγάρια τα τελευταία χρόνια, λίγο με την πίεση της δουλειάς και το κυνήγι της καριέρας, λες και αυτή θα μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, λίγο με τους καυγάδες για τα οικονομικά, που συνήθως ταλανίζουν τις νέες οικογένειες και τέλος με την παρουσία τρίτου στη σχέση του ζευγαριού, οδηγούνται στο διαζύγιο.

Το «ιδανικότερο» για ένα ζευγάρι που οδηγείται στο χωρισμό, είναι οι ενδεχόμενοι και αναπόφευκτοι καυγάδες να μη γίνονται παρουσία του παιδιού. Το παιδί σε όποια ηλικία και αν βρίσκεται αντιλαμβάνεται τα πάντα.


Όταν λοιπόν έρθει η στιγμή να ανακοινωθεί ο χωρισμός στο παιδί, παρόντες θα πρέπει να είναι και οι δύο γονείς, οι οποίοι οφείλουν να εξηγήσουν με ήρεμο τρόπο τους λόγους που οδήγησαν στην απόφασή τους αυτή. Θα πρέπει δηλαδή να υπάρχει συνεννόηση από πριν, για να μην υπάρξουν κι άλλα προβλήματα.

Έχει παρατηρηθεί ότι όσο πιο μικρό το παιδί τόσο δυσκολότερο είναι, γιατί στη μικρή ηλικία δεν υπάρχει η σωστή αντίληψη των καταστάσεων και το παιδί πολλές φορές θεωρεί ότι φταίει αυτό.

Το παιδί δε θα πρέπει να μπει στη διαδικασία δικαστηρίων και δικηγόρων, γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ επώδυνο για την αθώα ψυχούλα του, που δεν μπορεί να τα εξηγήσει όλα αυτά.

Οι δύο πλευρές δε θα πρέπει να χρησιμοποιούν το παιδί ως «ταχυδρόμο». Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να κατηγορούμε την αντίδικη πλευρά στο παιδί και αυτό να τα μεταφέρει με τη σειρά του στην αντίπερα όχθη.

Το παιδί θα πρέπει να έχει μόνιμη βάση και να μην είναι με μια βαλίτσα στο χέρι, γιατί κάτι τέτοιο θα το κάνει να πιστέψει ότι δεν έχει κάποιο δικό του χώρο, που θα μπορεί να κάνει ό,τι θέλει τον ελεύθερο χρόνο του.

Ο γονιός αυτός που παίρνει το παιδί τα σαββατοκύριακα και τις γιορτές στο δικό του σπίτι, θα πρέπει να είναι συνεπής στην ώρα του και στις προγραμματισμένες συναντήσεις τους, γιατί το παιδί ανυπομονεί να έρθει αυτή η ώρα και απογοητεύεται, όταν καθυστερεί.

Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να επιδείξουν οι γονείς, όταν πρόκειται να ξαναπαντρευτούν και κάποιο νέο μέλος προστεθεί στην οικογένεια.

Θα πρέπει να το κουβεντιάσουμε με το παιδί και να του δώσουμε να καταλάβει ότι κανείς δεν πρόκειται να πάρει τη θέση που κατέχει αυτό στην καρδιά σας.

Πρέπει να υποδείξετε τεράστια υπομονή με το παιδί σας και να μη δυσαρεστηθείτε, όταν αυτό παρουσιάζει αρνητική συμπεριφορά, γιατί αυτή είναι αναμενόμενη.

Έφυγαν ανεπιστρεπτί οι εποχές των παππούδων, αλλά και των γονιών μας, που γιόρταζαν ασημένιες και χρυσές επετείους γάμων, χωρίς βέβαια να τα ισοπεδώνουμε όλα. Ας μη γελιόμαστε όμως... Οι άνθρωποι άλλαξαν και όχι οι εποχές... Οι εποχές ήταν, είναι και θα είναι τέσσερις...

πηγή
Διαβάστε περισσότερα για - Ο μπαμπάς και η μαμά δε μένουν πια μαζί

Διακοπές μακριά από τους γονείς

Δευτέρα 29 Ιουνίου 2009

Ο πρώτος καλοκαιρινός αποχωρισμός, όσο κι αν σας φοβίζει, είναι απαραίτητος για να χαρεί το μικρό σας ολόκληρο το καλοκαίρι. Ψυχραιμία, όταν ξαναβρεθείτε, θα δείτε πόσο ωραία πέρασε.

Θυμάμαι ακόμα την αγωνία που ένιωθα την πρώτη φορά που έστελνα το μικρό μου να περάσει τις διακοπές στο πατρικό μου, μακριά από την Αθήνα. Πέρα από τον τεράστιο φουσκωμένο σάκο που είχα ετοιμάσει με ρούχα -λες και θα καθόταν ένα χρόνο- ένιωθα ακόμα πιο φουσκωμένη την καρδιά μου από τις ενοχές και την ανασφάλεια. Το έστελνα σε δικούς μου ανθρώπους, και τι μ’ αυτό; Αγωνιούσα λες και το έστελνα στη ζούγκλα με τα άγρια θηρία. Ευτυχώς, οι όποιοι φριχτοί εφιάλτες μου δεν επαληθεύτηκαν κι όταν πήγα να το πάρω αντίκρισα ένα γελαστό, μαυρισμένο, πιο παχύ, χαρούμενο μπόμπιρα.

Οι πρώτες χωριστές διακοπές είναι πάντα μια δύσκολη στιγμή για παιδιά και γονείς. Τα πράγματα όμως είναι απλούστερα απ’ ό,τι φαίνονται. Αρκεί να λέμε την αλήθεια στα παιδιά και να είμαστε συνεπείς στις όποιες υποσχέσεις. Ξεκινάμε λοιπόν...

Μια ασφαλής ηλικία για τον πρώτο αποχωρισμό, όπως λένε οι ειδικοί, είναι όταν το παιδί έχει κλείσει τα 2,5 - 3 χρόνια του. Ο κυριότερος λόγος είναι ότι σε αυτή την ηλικία πια το παιδί μπορεί να καταλάβει αυτά που του λένε, κι έτσι οι γονείς μπορούν να του εξηγήσουν ότι θα φύγουν και κάποιες μέρες μετά θα ξαναγυρίσουν. Το παιδί πρέπει να ξέρει πού θα πάνε οι γονείς (ταξίδι, πίσω στη δουλειά κ.λπ.), πότε θα γυρίσουν, κάθε πότε θα το παίρνουν τηλέφωνο, με λίγα λόγια τι ακριβώς θα μεσολαβήσει μέχρι να ξαναβρεθεί μαζί τους. Έτσι, ξέρει τι θα γίνει αυτό το διάστημα και τι να περιμένει. Πέρα απ’ αυτό, υπάρχει κι ένας άλλος λόγος. Μέχρι την ηλικία των 2 - 2,5 ετών, αναπτύσσεται η αίσθηση ασφάλειας του παιδιού μέσα από τη σχέση του με το πρόσωπο που το φροντίζει. Με άλλα λόγια, είναι η εποχή που το μικρό μαθαίνει ότι υπάρχει ένας άνθρωπος συγκεκριμένος ( η μαμά συνήθως) ο οποίος είναι εκεί για να καλύψει κάθε του ανάγκη. Αυτή η αίσθηση της ασφαλούς βάσης χτίζεται μέσα στα πρώτα 2,5 χρόνια της ζωής του. Είναι η σιγουριά ότι «έχω ανάγκες, μπορεί να πονάω, να νιώθω άσχημα, αλλά είναι κάποιος εδώ που θα με βοηθήσει». Αν στα 2,5 χρόνια του το παιδί έχει αναπτύξει αυτή την ασφαλή σχέση με τη μητέρα του, τότε οι αποχωρισμοί γίνονται πιο εύκολοι και η διαδικασία να μείνει το παιδί μόνο του φαίνεται πιο ομαλή. Κι αυτό επειδή νιώθει ασφάλεια και σκέφτεται ότι ακόμα κι αν οι γονείς του είναι μακριά δεν το έχουν παρατήσει. Ξέρει ότι το σκέφτονται, το αγαπάνε, κι αν συμβεί τίποτα θα έρθουν να το πάρουν.

Καλοκαίρι στη γιαγιά

Η εμπειρία της συμβίωσης με τη γιαγιά και τον παππού είναι μοναδική για κάθε παιδί. Μπορεί να φαντάζει απλή, καθώς είναι η… άμεσος δράση για κάθε ανάγκη, αλλά είναι κάτι που θα ζεσταίνει για πάντα τις αναμνήσεις του μικρού σας. Αν μένουν μακριά από την πρωτεύουσα ή αν πηγαίνουν εκτός πόλης για διακοπές, αυτοί είναι η πρώτη λύση για τους γονείς που έχουν μόνο λίγες μέρες άδεια. Το παιδί σας θα περάσει τις διακοπές του σ’ ένα περιβάλλον που ξεχειλίζει από αγάπη και φροντίδα. Όμως κι εδώ χρειάζεται καλή επικοινωνία με τους γονείς, που θα του εξηγήσουν πώς και γιατί πρέπει να μείνει με τους παππούδες για κάποιο διάστημα.

Οι πρώτες φορές που το παιδί θα φύγει από το σπίτι για να πάει στη γιαγιά και στον παππού πρέπει να είναι σύντομες. Θεωρούνται «πειραματικές» και για τις δυο πλευρές. Οι γονείς θα δουν πώς τα πάει το παιδί στο νέο περιβάλλον κι εκείνο θα δει πώς τα πάει μακριά τους. Ιδανικό θα ήταν, την πρώτη φορά, να πάνε κι αυτοί μαζί, να προσαρμοστούν μαζί και μετά να φύγουν. Κι επειδή αυτά τα πράγματα πρέπει να γίνονται σταδιακά, η πρώτη φορά μπορεί να είναι λίγες μέρες, για παράδειγμα, το διάστημα ανάμεσα σε δυο Σαββατοκύριακα. Και μετά η επόμενη να είναι περισσότερο, κι όλο και πιο πολύ.

Κατασκήνωση

Η κατασκήνωση είναι το όνειρο αλλά και ο φόβος πολλών παιδιών κι άλλων τόσων μαμάδων. Ποια είναι καλύτερη ηλικία γι’ αυτό το μεγάλο βήμα; Θα μπορούσε να είναι ακόμα κι όταν το παιδί πηγαίνει Α’ δημοτικού, αν κι εκεί θα γίνει για ένα μικρό διάστημα. Πειραματικό κι αυτό. Εδώ, γι’ άλλη μια φορά, παίζει ρόλο η ασφαλής σχέση που έχει αναπτύξει το παιδί με τη μητέρα. Ένα παιδί που έχει καλή σχέση νιώθει άνετα και μπορεί να αντεπεξέλθει χωρίς πρόβλημα. Ένας φίλος για παρέα ή κάποια παιδιά που ξέρει από πριν θα βοηθήσουν ακόμα περισσότερο στην προσαρμογή του, αφού το περιβάλλον θα φαίνεται πιο οικείο με τα γνωστά πρόσωπα.

Βέβαια, καλό θα είναι το παιδί να είναι προετοιμασμένο ακόμα και για τις δύσκολες στιγμές. Θα του πούμε, για παράδειγμα: «Κοίταξε, θα μείνεις εκεί μία εβδομάδα. Εμείς θα σε σκεφτόμαστε, θα παίρνουμε τηλέφωνο να δούμε τι κάνεις. Θέλουμε να περάσεις καλά. Κάποιες στιγμές μπορεί να σου λείψουμε, να στενοχωρηθείς, να θες να φύγεις. Αυτό δεν το περνάς μόνο εσύ. Το περνάνε κι άλλα παιδάκια εκεί, αλλά άμα το αφήσεις θα σου περάσει. Δεν χρειάζεται με το που θα νιώσεις λίγο άσχημα να πεις “πρέπει να φύγω τώρα”. Θα ασχοληθείς με τα άλλα παιδιά και θα σου περάσει».

Όσο πιο κοινωνικό είναι ένα παιδί, τόσο πιο εύκολα είναι τα πράγματα. Αν όμως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, ίσως θα ήταν καλύτερα να προετοιμαστεί πριν πάει στην κατασκήνωση. Κάτι που θα το βοηθήσει πολύ είναι να ενταχθεί από τον προηγούμενο χειμώνα σε κάποια ομάδα συνομηλίκων του, π.χ. ποδόσφαιρο, μπαλέτο, ζωγραφική κ.λπ., οτιδήποτε μπορεί να το φέρει σε επαφή με τα άλλα παιδιά. Θα αναπτύξει κοινωνικές δεξιότητες, θα ξέρει τι σημαίνει ένταξη σε μια ομάδα και –κυρίως– θα έχει αλληλεπίδραση με τους συνομηλίκους του διαφορετική από εκείνη που έχει στις σχολικές αίθουσες.

Παιχνίδια αυτοπεποίθησης

Αυτές οι διακοπές μακριά από τους γονείς βοηθούν το παιδί να αναπτύξει την αυτοπεποίθηση και τις ικανότητές του. Αν αυτός ο αποχωρισμός γίνει σε κατάλληλες συνθήκες και το μικρό είναι προετοιμασμένο, μπορεί να βοηθήσει πάρα πολύ. Μαθαίνει να αισθάνεται ασφαλές και μακριά από τους γονείς, να τα βγάζει πέρα μόνο του, αναγκάζεται να συμβιώσει με άγνωστα παιδιά και να χτίζει κοινωνικές σχέσεις, μαθαίνει το ομαδικό πνεύμα.

Αυτά τα παιχνίδια αυτοπεποίθησης βέβαια δεν προϋποθέτουν παντελή απουσία σας. Το παιδί έχει ανάγκη να νιώθει και την υψηλή προστασία σας. Μία φορά την ημέρα είναι καλό να μιλάτε στο τηλέφωνο μαζί του. Άντε, και δύο δεν υπάρχει πρόβλημα. Προς Θεού όμως μην είστε κρεμασμένη όλη τη μέρα από το ακουστικό. Κάτι τέτοιο δεν βοηθάει το παιδί και το κάνει να μη νιώθει ασφάλεια εκεί που βρίσκεται. Όταν οι γονείς έχουν πολύ άγχος και το δείχνουν, το παιδί αισθάνεται την ένταση και θεωρεί ότι υπάρχει πρόβλημα. Εντελώς ασυνείδητα του έρχεται η σκέψη ότι η μητέρα είναι αγχωμένη, επειδή αυτό δεν είναι σε ασφαλές περιβάλλον, άρα καλό είναι να φύγει από εκεί.

Όσο για τις επισκέψεις, χρειάζονται κι αυτές. Μην αφήνετε το παιδί μόνο στην κατασκήνωση, π.χ., για τρεις εβδομάδες επειδή φοβάστε ότι θα ζητήσει να φύγει μαζί σας. Φαντάζεστε πώς αισθάνεται όταν βλέπει τα άλλα παιδιά με τους γονείς τους; Κι εδώ όμως παίζει ρόλο η συνέπεια. Το παιδί πρέπει να ξέρει αν θα το επισκεφθείτε και πότε. Ποτέ όμως μην υποσχεθείτε κάτι που δεν θα μπορέσετε να τηρήσετε. Κι αν στενοχωριέται την ώρα που φεύγετε, σκεφτείτε ότι είναι λογικό για ένα παιδί. Εδώ χρειάζεται η σταθερή στάση: «Θα μείνεις εδώ και θα δεις ότι θα ξαναπροσαρμοστείς». Κι αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Και μην ανησυχείτε όταν φεύγετε. Πολύ γρήγορα θα ξαναστρωθεί στο παιχνίδι.

Και τώρα οι δυο μας

Η πρώτη φορά που το παιδί φεύγει μόνο του για διακοπές είναι μια αμήχανη στιγμή για το ζευγάρι. Αυτοί που όλη μέρα ασχολούνται με το παιδί, τι θα φάει, πώς θα ντυθεί, τι θα κάνει, ποιος θα το πάει στα μαθήματα, ξαφνικά μένουν μόνοι τους. Κι οι γονείς γίνονται ξανά ζευγάρι. Κι η πρόκληση είναι μπροστά τους. Να θυμηθούν πώς είναι η ζωή χωρίς τα παιδιά. Είναι η ευκαιρία να γεμίσουν οι μπαταρίες, να βρεθούν και λίγο μεταξύ τους, να θυμηθούν ότι πέρα από γονείς είναι και ερωτευμένοι άνθρωποι. Η αμηχανία ξεπερνιέται εύκολα αν το ζευγάρι κρατάει ακόμα τη σχέση του κι αυτή η «διπλή μοναξιά» είναι θετική για τους ίδιους, αλλά και μακροπρόθεσμα για τη σχέση τους με το παιδί. Μόνο που χρειάζεται προσοχή. Η απουσία του παιδιού δεν σημαίνει ότι θα καθίσουν άλλες πέντε ώρες στο γραφείο ούτε ότι θα βρουν την ευκαιρία να βάψουν το σπίτι. Αυτός ο αποχωρισμός μπορεί να γίνει πιο δημιουργικός. Μια μαμά έγραφε στο internet σ’ ένα chat γονιών γεμάτων ενοχές επειδή είχαν στείλει τα παιδιά μακριά το καλοκαίρι: «Είναι η καλύτερη ευκαιρία για να πάω ένα ταξίδι με τον άντρα μου. Πηγαίνουμε σε μέρη διαφορετικά κάθε χρόνο για μία εβδομάδα και απολαμβάνουμε ξένοιαστες διακοπές. Μετά έχω όλο το κέφι και τη διάθεση να παίξω και να ασχοληθώ με τα παιδιά μου». Είναι κι αυτό μια λύση.

Κάντε πιο εύκολο τον αποχωρισμό:

1) Αποχαιρετάτε πάντα τα παιδιά πριν φύγετε. Αν το σκάσετε σαν κλέφτης την ώρα που κοιμάται ή είναι απασχολημένο με κάτι, θα το αναστατώσετε περισσότερο και θα είναι ένα πλήγμα στην εμπιστοσύνη του απέναντί σάς. Οι ειδικοί μάλιστα λένε ότι αυτή η κίνηση μπορεί να προκαλέσει περισσότερο άγχος στο παιδί.

2) Συγκρατήστε τα δάκρυά σας κι αποφύγετε τους μελοδραματισμούς και τα ατέλειωτα αγκαλιάσματα. Αν κάνετε έτσι εσείς που ξέρετε ότι θα ξαναδείτε το παιδί σας σε λίγες μέρες, τι θα κάνει αυτό. Είναι λογικό να σκεφτεί ότι τόσο σπαραξικάρδιος αποχωρισμός σημαίνει ότι το εγκαταλείπετε για πάντα.

3) Πείτε ένα ευχάριστο, τρυφερό και σταθερό αντίο. Φανείτε ήρεμοι και δείξτε στο παιδί εμπιστοσύνη λέγοντάς του ότι είστε σίγουροι πως θα τα βγάλει μια χαρά πέρα χωρίς εσάς.

4) Τονίστε όλα τα καλά αυτού του αποχωρισμού. Το παιχνίδι που θα χαρεί, τα μπάνια, τους νέους φίλους που μπορεί να αποκτήσει, το πόσο θα έχει μεγαλώσει μέχρι να το ξαναδείτε.

5) Στα μικρότερα παιδιά φτιάξτε ένα καρτελάκι με σημειωμένες τις μέρες της απουσίας σας. Κάθε μέρα που περνάει το παιδί θα τη σημειώνει με κυκλάκι. Έτσι, θα ξέρει πόσες μέρες μένουν και όταν συμπληρωθούν όλα τα κυκλάκια θα ξέρει ότι έφτασε η μέρα να είστε πάλι μαζί.

6) Συνέπεια. Είναι η λέξη κλειδί. Κρατήστε όποια υπόσχεση δώσετε στο παιδί σας. Να τηλεφωνάτε και να το επισκέπτεστε όσο συχνά του έχετε υποσχεθεί, και να επιστρέψει σπίτι του στην ημερομηνία που έχετε ορίσει.
Διαβάστε περισσότερα για - Διακοπές μακριά από τους γονείς

Ευτυχισμένη με τους θετούς γονείς κακοποιημένη δίχρονη

Μια καινούργια φυσιολογική ζωή σε ένα κοριτσάκι 2 ετών προσπαθεί να δώσει μια οικογένεια στις ΗΠΑ, η οποία υιοθέτησε το παιδί λίγες μέρες μετά την κακοποίηση του από τον βιολογικό του πατέρα Τζόσουα Μόλντον. Πριν από περίπου 2 χρόνια ο βιολογικός της πατέρας έβαλε σε φούρνο μικροκυμάτων σε δωμάτιο ξενοδοχείου το βρέφος και τον έθεσε σε λειτουργία για περίπου 20 δευτερόλεπτα. Η βιολογική της μητέρα είπε τότε, ότι «ο διάβολος τον έβαλε να το κάνει».

Ο Τζόσουα Μόλντον καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλακή, ενώ η οικογένεια της Χέδερ και του Τζίμι Κρόξτον υιοθέτησε την Κέλι σχεδόν αμέσως μετά την κακοποίηση της και τα τρία αγόρια της οικογένειας την προστατεύουν και την αγαπούν. Το μόνο που θυμίζει το τραγικό της παρελθόν είναι τα εγκαύματα γ΄ βαθμού στην αριστερή πλευρά του προσώπου και το αριστερό της χέρι. Το κοριτσάκι έχει ήδη κάνει αρκετές επεμβάσεις και η οικογένεια Κρόξτον είναι διατεθειμένη να συνεχίσει τον αγώνα, έτσι ώστε η μικρή Κέλι να έχει μια όσο γίνεται φυσιολογική ζωή.

Πηγή: ALPHA
Επιμέλεια: Π. Γραμμέλης
Διαβάστε περισσότερα για - Ευτυχισμένη με τους θετούς γονείς κακοποιημένη δίχρονη

Πού είναι ο μπαμπάς;

"Πού είναι ο μπαμπάς;", ρωτούσε ο μικρός ανιψιός μου σταματώντας το παιχνίδι μόνο για να κάνει αυτή την ερώτηση.

"Στη δουλειά, αγάπη μου, στη δουλειά!" απαντούσα και ριχνόταν πάλι στο παιχνίδι.

Όμως με γέμιζε ερωτηματικά το γεγονός ότι ρωτούσε συχνότερα για την απουσία του μπαμπά του, παρά για της μαμάς του, όταν έμενε στο σπίτι μας.

Άδραξα την ευκαιρία για να λύσω τις απορίες μου.

"Νάσο μου, η μανούλα δεν σου λείπει;" για να πάρω για απάντηση ένα ξερό, "Ναι, αλλά πιο πολύ ο μπαμπάς".

Αυτομάτως σκέφτηκα πως ένα αγοράκι αναζητά το ανδρικό πρότυπο. Εξ ου και η αδυναμία στο μπαμπά. Η μαμά του Νάσου είχε παραγκωνισθεί.

Επέμεινα να ρωτώ, "Μα, ξέρεις η μανούλα σε έφερε στον κόσμο..." Συνέχιζε μόνος του, "Ο μπαμπάς κάθε φορά που έρχεται από τη δουλειά παίζει μαζί μου, μου λέει τρομαχτικές ιστορίες και με φιλάει συνέχεια... Α, η μαμά είναι όλη την ώρα εκεί δίπλα μου και φωνάζει, "μη Νάσο αυτό, μην εκείνο, άσε κάτω το βάζο, τιμωρίααααα!"

Δεν θα με ξεγελούσε όμως ένα 5χρονο μωρό, ήξερα ότι και οι δυο συμβάλλουν τα μέγιστα για την ανατροφή του παιδιού τους. Απλώς ο πατέρας του λείπει περισσότερες ώρες στη δουλειά. Η μαμά είναι πάντα δίπλα του ακούραστη να μαζεύει τα ασυμμάζευτα και να καλύπτει τις
σκανδαλιές από το μικρό θηριάκι.

Όσο απαραίτητη είναι η συμμετοχή του πατέρα στο να έρθει στον κόσμο ένα παιδί, τόσο σημαντική είναι η συμμετοχή του και στην ανατροφή αυτού.
Ο ρόλος που διαδραματίζει ένας πατέρας στο μεγάλωμα ενός παιδιού, είναι η συνισταμένη δύο παραγόντων: Της διάθεσης και του χρόνου που διαθέτει.

Η ομαλή (ψυχική-σωματική) ανάπτυξη ενός παιδιού προϋποθέτει τη συμμετοχή και των δύο γονέων έστω και εάν ένας από τους δύο συμμετέχει περισσότερο.
Ο πατρικός ρόλος είναι πιο περιορισμένος από τον μητρικό στην ανατροφή των παιδιών, είτε λόγω στερεοτυπικών αντιλήψεων («Ο άντρας δεν είναι για να μεγαλώνει παιδιά») είτε λόγω αυξημένων υποχρεώσεων, που συνεπάγονται μειωμένο ελεύθερο χρόνο και σωματική - πνευματική κούραση.

Παρ' όλα αυτά, είναι σημαντικό να εδραιωθεί η εικόνα του πατέρα τόσο στη ζωή όσο και στην ψυχή ενός παιδιού.
Όπως σε κάθε τομέα, έτσι και στις σχέσεις γονέων - παιδιού «η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά». Υπάρχουν λοιπόν μικρά «βήματα» που μπορεί ένας πατέρας να κάνει για να έρθει πιο κοντά στο παιδί του.
Ακόμη και αν ένας πατέρας δεν μπορεί καθημερινά να βρίσκεται δίπλα στο παιδί του, η παρουσία του σε κάποιες ιδιαίτερες στιγμές, είναι ζωτικής σημασίας για το παιδί και τη μεταξύ τους σχέση.

Μπορεί κάτι που για εσάς μπορεί να φαίνεται «ασήμαντο» για το παιδί να είναι "η σημαντικότερη στιγμή".

Προσπαθήστε να είστε δίπλα στο παιδί σε γιορτές, γενέθλια, αγώνες κάποιου αθλήματος, σχολικές παραστάσεις ή σε όποια άλλη εκδήλωση σας ζητήσει να παρευρεθείτε.

Μην θεωρείτε πως η μαμά ή κάποιος άλλος συγγενής σας αντικαθιστά. Το παιδί έχει ανάγκη και από την δική σας παρουσία, επιβράβευση, συμμετοχή. Άλλωστε μην ξεχνάτε πως οι περισσότερες από αυτές τις στιγμές είναι πράγματι ανεπανάληπτες.
Η χαρά του μικρού Νάσου ήταν απεριόρστη και ειλικρινά δεν μπορώ με λέξεις να σας την αποτυπώσω στο χαρτί, όταν εισέβαλε ο πατέρας του στο δωμάτιο...

Τινάχτηκε πάνω και ξεφώνιζε, "Μπαμπά... Έλα να δεις τον ήλιο που ζωγράφισα, η Μαρία έπλυνε τα πιάτα και έσπασε ένα και ένας σκύλος στο δρόμο..." μιλούσε, μιλούσε.

Ήθελε να χωρέσει μέσα σε λίγα λεπτά και μια χούφτα λέξεις όλες τις εικόνες που είχε "φωτογραφίσει" μια μέρα μακριά του. Η μαμά του μικρού Νάσου στεκόταν παράμερα και καμάρωνε. Τώρα μιλούσε ο γιος με τον πατέρα!

πηγή και φωτογραφίες zougla online
Διαβάστε περισσότερα για - Πού είναι ο μπαμπάς;

Διακοπές με το μωρό...

Πολλές νέες μανούλες έχουν άγχος για τις πρώτες διακοπές με το μωράκι τους.

Πώς θα γίνει η μετακίνηση, ποια είναι τα απαραίτητα για την μωρουδίστικη βαλίτσα, ποια είναι η κατάλληλη ώρα για να ταξιδέψουν με το αγγελούδι τους.

Αγαπημένες μου μανούλες. Διώξτε το άγχος και το φόβο ότι δεν θα τα καταφέρετε. Χρυσός κανόνας νούμερο ένα, ακολουθήστε το ένστικτό σας. Τις περισσότερες φορές σας βγάζει ασπροπρόσωπες.

Έπειτα οργανωθείτε σωστά και διαλέξτε τας απαραίτητα, αποφεύγοντας να κουβαλάτε πράγματα που δυσκολεύουν το ταξίδι σας.

Αν είναι να ταξιδέψετε με το αυτοκίνητο φροντίστε να έχετε μαζί σας παιχνίδια από ύφασμα με κορδελίτσα περασμένη στο παιδικό κάθισμα για να μπορεί το παιδί να τα πιάνει.

Αυτοκόλλητες εικόνες στις πλάτες των μπροστινών καθισμάτων ή και στο παράθυρο δίπλα στο παιδί είναι ιδανικές για να τραβήξουν την προσοχή του.

Για πιο μεγάλα παιδιά, μεγάλη χαρά είναι να διαλέξουν μόνα τους τι να πάρουν μαζί τους για την διαδρομή και τις διακοπές, αλλά πάντα με την δική σας καθοδήγηση.

Μπορείτε εσείς να γεμίσετε μια τσαντούλα με παιχνίδια που το παιδί είχε καιρό να δει και έτσι να του κάνετε έκπληξη όταν αρχίσει να βαριέται ή να γκρινιάζει.

Σε περίπτωση που ταξιδεύετε καλοκαίρι ρυθμίστε το κλιματιστικό ώστε να είναι μόνο 7ο C χαμηλότερα από τη εξωτερική θερμοκρασία προκειμένου για να αποφύγετε τις εναλλαγές κρύου – ζεστού και τις ανεπιθύμητες ψύξεις.

Γράψτε σε ένα αυτοκόλλητο χαρτάκι και κολλήστε το στο ψυγείο με τα πράγματα που ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ πρέπει να έχετε μαζί:

1) Μια αλλαξιά ρούχα

2) Μια τσάντα παιχνίδια, βιβλία. Για την διαδρομή να αποφευχθούν οι μαρκαδόροι και τα και τα μπλοκ ζωγραφικής, λόγω κινδύνου σε περίπτωση φρεναρίσματος.

3) CD με παραμύθια ή τραγούδια για παιδιά.

4) Για μεγαλύτερα παιδιά μπορεί να πάρετε μαζί σας ένα DVD player ή μια κονσόλα παιχνιδιών και ακουστικά.

5) Πετσέτα, αρωματικά μαντηλάκια

6) Νερό – φαγητό

7) Ένα σκέπασμα για το παιδί

8) Ένα μικρό φαρμακείο στο οποίο θα έχετε εύκολη πρόσβαση για τυχόν χτυπηματάκια ή τσιμπήματα.

9) Αν έχετε μωρό, ό,τι άλλο θεωρείτε απαραίτητο (πάνες, μπιμπερό, πιπίλες κτλ)

10) Αντηλιακό, γυαλιά, καπέλο

Μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά είναι ανυπόμονα και δεν μπορούν να μείνουν για πολλές ώρες καθηλωμένα.

Γι’ αυτό φροντίστε να κάνετε διάλειμμα για αλλαγή πάνας, λίγο παιχνίδι για να ξεπιαστείτε, να πιείτε νερό ή να φάτε ένα σνακ ή γιατί όχι να δείτε ένα ωραίο σημείο της διαδρομής.

Ένα δεκάλεπτο ανά 2 ώρες περίπου είναι αρκετό.

Προτιμήστε να φέρετε μαζί σας ελαφριά σνακ και πιείτε άφθονα υγρά-προβλέψτε και τις στάσεις για «πιπί»-.

Ετοιμάστε από το σπίτι μπολ με κομμένα φρούτα και λαχανικά και βάλτε τα σε μια ισοθερμική τσάντα που τα κρατά δροσερά.

Πάρτε φρυγανιές σε περίπτωση που το παιδί νιώσει ναυτία.

Αν είναι καλοκαίρι ντύστε ελαφριά τα παιδιά σας (ένα σορτσάκι και ένα κοντομάνικο είναι ότι πρέπει) ώστε να αισθάνονται άνετα και να μην εκνευριστούν.

Βάλτε μια πετσέτα στο παιδικό καθισματάκι ώστε να απορροφά τυχόν ιδρώτα και βγάλτε του παπούτσια και κάλτσες.

Μην ξεχάσετε να βάζετε στο παιδί συχνά αντηλιακό.

Χρησιμοποιείστε το παιδικό καρεκλάκι και το μωράκι σας θα ταξιδεύει σαν βασιλιάς.

Τα παιδιά να είναι πάντα δεμένα με ζώνες ασφαλείας και στο κατάλληλα γι' αυτά καρεκλάκι.

Προστατεύσετε τα από τον ήλιο που χτυπά στο τζάμι. Εάν κάνει πολύ ζέστη, μπορείτε να τα ψεκάσετε με λίγο νερό που έχετε βάλει σε ένα ψεκαστήρι, (αρκεί να μην υπάρχει ρεύμα αέρα μέσα στο αμάξι.).

Μην αφήνετε τα παιδιά σας ποτέ μόνα τους μέσα στο αυτοκίνητο. Σε καμία περίπτωση. Ποτέ.

Αν το παιδί σας ζαλίζεται εύκολα, ίσως ιδανικά είναι να ταξιδέψετε νύχτα.

Για να αντιμετωπίσετε την πλήξη του μωρού σας σκαρφιστείτε παιχνίδια που θα του κεντρίσουν το ενδιαφέρον και δεν θα αποσπάσουν το δικό σας από το δρόμο.

Π.χ. κάποιος λέει την AB από μέσα του και ένας άλλος του λέει στοπ. Ανάλογα σε ποιο γράμμα σταμάτησε πρέπει να βρουν λέξη (ζώο, πόλη, επάγγελμα ή φυτό-θα έχετε καταλήξει από πριν στην κατηγορία ) που να αρχίζει από αυτό το γράμμα.

Παίξετε παιχνίδια μνήμης. "Πήγα στην αγορά και αγόρασα..." Ο καθένας λέει απο ένα πράγμα. Ο επόμενος πρέπει να επαναλάβει τα προηγούμενα και να προσθέσει ένα δικό του.

Χάνει αυτός που όταν έρθει η σειρά του δεν θα θυμάται τα προηγούμενα αντικείμενα. Θα κάνουν τους μικρούς ταξιδιώτες να ξετρελαθούν και να ξεκαρδιστούν στα γέλια.

Ή ακόμη ρωτήστε τους ανάλογα με το μέρος που πηγαίνετε, «Πόσα χιλιόμετρα έχουμε ακόμη για Λαμία;» έχοντας δει πριν την τελευταία πινακίδα ή υπολογίζοντας αναλόγως με την ώρα.

Απολαύστε το ταξίδι με τα παιδάκια σας γιατί όπως λέει και ο Καβάφης, «σημασία έχει το ταξίδι… ο μακρύς δρόμος με τις περιπέτειες και τις καλές του στιγμές».



πηγή και φωτογραφίες zougla online
Διαβάστε περισσότερα για - Διακοπές με το μωρό...

Γιατί τα παιδιά λένε πάντα «Όχι»;

Τετάρτη 24 Ιουνίου 2009

Αν έχετε βαρεθεί να ακούτε τη λέξη «Όχι» τότε μάθετε ότι δεν είστε οι μόνοι γονείς που περνούν αυτό το καθημερινό…μαρτύριο.

Σύμφωνα με τελευταίες έρευνες, οι γονείς λαμβάνουν το «Όχι» από τα 2χρονα και 3χρονα παιδιά 1 στις 4 περιπτώσεις! Γιατί λοιπόν συμβαίνει αυτό, και πως μπορείτε να εξομαλύνετε την καθημερινή επικοινωνία με τα παιδιά σας;

ΟΧΙ!
Τα παιδιά στην ηλικία των 2-3 ετών αρχίζουν και επαναλαμβάνουν τη λέξη «όχι» προσπαθώντας να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση- για να δουν μέχρι που «περνάει το δικό τους» απέναντι στην εξουσία των γονιών. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να συμβαίνει αυτό, μιας και τα παιδιά σε αυτή την ηλικία βλέπουν τον κόσμο σαν ένα μεγάλο μέρος στο οποίο δεν έχουν κανέναν έλεγχο. Έτσι, το μοναδικό που μπορούν να κάνουν, είναι να ασκήσουν έναν είδους έλεγχο απέναντι στους γονείς τους.

Ωστόσο, αυτή η συνεχής άρνηση φέρνει αρκετές φορές τους γονείς σε αδιέξοδο, σπρώχνοντάς τους ενδεχομένως στο να γίνονται ακόμα πιο αυστηροί, προσπαθώντας να επανακτήσουν την εξουσία. Δυστυχώς, όσο πιο αυστηροί και απόλυτοι γίνονται οι γονείς, δηλαδή όσα περισσότερα όχι λένε, τόσο περισσότερα όχι θα λάβουν.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ;
«Μην πας στα βαθιά», «μην κάθεσαι όρθιος στο τραπέζι», «μη βγαίνεις έξω χωρίς μπουφάν».

Όταν κάθε μας πρόταση ξεκινά με κάτι τόσο αρνητικό και προστακτικό τότε ακόμα και σε μεγαλύτερες ηλικίες η πρώτη αντίδραση θα είναι βεβαίως ένα μεγάλο «Όχι». Σε ποιόν αρέσει άλλωστε τέτοιου είδους πειθαρχεία;


Συνέχεια εδώ ...
Διαβάστε περισσότερα για - Γιατί τα παιδιά λένε πάντα «Όχι»;

H ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ !!!

Τρίτη 16 Ιουνίου 2009

ΕΛΕΝΑ ΑΚΡΙΤΑ, «Τα Νέα του Σαββατοκύριακου» (Μάης 2009)

H ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ είναι μια πολύ αγαπημένη οικογένεια.

Είναι ο αγαπημένος μου μπαμπάς, η αγαπημένη μου μαμά, ο αγαπημένος μου
αδερφός και στον κάτω όροφο η αγαπημένη μου γιαγιά και ο αγαπημένος μου
παππούς.
Τον αγαπημένο μου μπαμπά, δεν τον βλέπω ποτέ, γιατί φεύγει το πρωί για τη
δουλειά και γυρίζει τα μεσάνυχτα. Δηλαδή, κανονικά γυρίζει στις 7:00
μ.μ., αλλά κάνει και πέντε ώρες γύρω γύρω το τετράγωνο μέχρι να βρει να
παρκάρει.

Και όταν έρχεται, δεν είναι και πολύ χαρούμενος και καθόλου δε μοιάζει με
τους μπαμπάδες των διαφημίσεων, που μπαίνουν μέσα με δωράκια και
σοκολάτες και τα παιδιά πηδάνε στην αγκαλιά του και αυτός γελάει και τα
στριφογυρίζει ψηλά. Εμάς λεει: «Άι σιχτίρι, το κωλοκράτος μου μέσα», και
βροντάει τα κλειδιά στο συρτάρι. Την αγαπημένη μου μαμά δεν τη βλέπω
επίσης, γιατί κι αυτή δουλεύει, αλλά έρχεται σπίτι με το λεωφορείο. Και
μετά πλένει, σιδερώνει, σφουγγαρίζει, μαγειρεύει και βρίζει τον μπαμπά
που δεν πήρε τυρί τριμμένο από το σούπερ μάρκετ. Και δε μοιάζει καθόλου
με τις μαμάδες των διαφημίσεων, γιατί δε μαγειρεύει βαμμένη ούτε με
ψηλοτάκουνα.
Κι όταν λερώσουμε το μπλουζάκι με σοκολάτες, δε γελάει χαρούμενη που έχει
το σωστό απορρυπαντικό, αλλά μας λεει: «Ε, βέβαια. Άμα έχετε τη δουλάρα.
Άντε βγάλ´ το, τελείωνε, ΤΕΛΕΙΩΝΕ, λέμε, την τύχη μου, που στραβώθηκα και
τον παντρεύτηκα».
Τον αγαπημένο μου αδερφό δεν τον βλέπω ποτέ, γιατί λείπουμε και οι δυο
στο σχολείο και μετά εκείνος πηγαίνει φροντιστήριο και μετά κλείνεται στο
δωμάτιό του και μετά ανοίγει το κομπιούτερ του και μετά ψάχνει γυμνές
κυρίες και μετά τις βρίσκει και μετά χαίρεται.
Ο μπαμπάς μου, η μαμά μου, ο αδερφός μου κι εγώ είμαστε μια πολύ
αγαπημένη οικογένεια και κάθε Κυριακή μεσημέρι κάνουμε ένα πολύ αγαπημένο
οικογενειακό τραπέζι κι εκεί έχουμε όλο το χρόνο να τσακωθούμε μεταξύ
μας.
Ο μπαμπάς μαλώνει τον αδερφό μου, που δε διαβάζει αρκετά, και μετά
μαλώνει εμένα, που δεν τρωω τα παντζάρια.
Και μετά η μαμά μαλώνει τον μπαμπά μου, γιατί μας μαλώνει, γιατί είναι
«αντιπαιδαγωγικό», λεει. Και μετά η μαμά μου μαλώνει τον αδερφό μου, που
πετάει τα μποξεράκια του στη μοκέτα κι έχει και τη μέση της, και μετά
μαλώνει εμένα, που θέλω να μου πάρουνε κινητό. Και μου λεει: «Έκανε κι η
μύγα κώλο και ζητάει κινητό».
Κι εγώ της λεω: «Η Ευαγγελία γιατί έχει κινητό που είναι και 27 μέρες
μικρότερη;».
Και η μαμά μου, μου λεει: «Δε με νοιάζει τι κάνει η Ευαγγελία, εμένα με
νοιάζει τι κάνει το δικό μου το παιδί». Και φωνάζει και ο μπαμπάς της
λεει:
«Τώρα που ουρλιάζεις εσύ δεν είναι αντιπαιδαγωγικό;» Και η μαμά του λεει:
«Δεν ουρλιάζω, συζήτηση κάνουμε».
Και ο μπαμπάς μου της λεει: «Ναι, έχεις δίκιο. Μπορεί στο ισόγειο να μη
σε
άκουσαν». Και η μαμά του λεει: «Έχε χάρη που είναι τα παιδιά, αλλιώς θα
σου ‘λεγα τώρα». Και δεν του λεει.
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΚΑΝΕΝΑΣ δε μιλάει για πολλή ώρα. Κι ακούγονται μόνο τα πιρούνια,
τα μαχαίρια και ο αδερφός μου, που κάνει «κλάπα κλούπα» με τη γλώσσα
του..
Και η μαμά του λεει: «Δεν μπορείς να φας σαν άνθρωπος;». Και ο αδερφός
μου της λεει: «Σαν άνθρωπος τρωω». Και η μαμά μου του λεει: «Θα σε
καλέσουν σε κάνα σπίτι, ρεζίλι θα γίνουμε». Και ο μπαμπάς μου της λεει:
«Μπορείς να σταματήσεις μια στιγμή, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α, αυτό το ?μπουρ μπουρ
μπουρ? μες στ´ αφτί μου. Έλεος, δηλαδή, ΕΛΕΟΣ, Ε-Λ-Ε-Ο-Σ!».
Και η μαμά μου λεει: «Δε φτάνει που έχω γίνει χίλια κομμάτια να σας
υπηρετώ όλους εδώ μέσα, μια καλή κουβέντα να ακούσω, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α». Και ο
μπαμπάς μου της λεει: «Έριξες πολύ αλάτι, λύσσα το ´κανες». Και η μαμά
τού λεει: «Ορίστε, εκεί που μας χρωστάγανε, μας πήραν και το βόδι».
Κι εγώ ρωτάω: «Πότε είχαμε βόδι και μας το πήρανε;». Και ο αδερφός μου,
μου
λεει: «Είσαι μαλακισμένο».
Κι εγώ βάζω τα κλάματα και λεω: «Με λεει μαλακισμένο». Και ο μπαμπάς μου
του λεει: «Μη λες την αδερφή σου μαλακισμένο». Και ο αδερφός μου λεει: «
Αφού είναι».
Και η μαμά μου λεει: «Και δε θέλω να ακούω τέτοιες λέξεις εδώ μέσα». Κι ο
αδερφός μου της λεει: «Όταν τις λεει ο μπαμπάς, είναι καλά;». Και η μαμά
μου λεει στον μπαμπά μου: «Ορίστε, είδες το παράδειγμα που δίνεις στα
ίδια σου τα παιδιά». Και ο μπαμπάς μου λεει: «Μια μπουκιά δεν μπορούμε να
φαρμακώσουμε σ´ αυτό το σπίτι, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α»
Και η μαμά μου του λεει: «Τι μπουκιά, εσύ δεν είπες είναι λύσσα; Κι άμα
δεν σ´ αρέσει, να πας να σου μαγειρεύει η Βιβή». Κι εγώ λεω: «Ποια είναι
η Βιβή». Και η μαμά λεει: «Ποια είναι η Βιβή, Μανόλη; Πες στο παιδί σου,
στο σπλάχνο σου, στην κόρη σου ποια είναι η Βιβή, Μανόλη»
Και ο πατέρας μου λεει:«Η κυρία Βιβή είναι μια εξαίρετη συνάδελφος και η
μάνα σας είναι μια τρελή γυναίκα». Και η μαμά λεει: «Γι´ αυτό γυρίζουμε
μεσάνυχτα, Μανόλη; Επειδή η Βιβή είναι μια εξαίρετη συνάδελφος, Μανόλη;».
Και ο μπαμπάς λεει: «Γυρίζουμε μεσάνυχτα, διότι τα μεσάνυχτα βρίσκουμε να
παρκάρουμε.. Άντε να δούμε πού θα φτάσει ο πληθωρισμός πια».
Και η μαμά μου του λεει: «Έχε χάρη που είναι τα παιδιά, αλλιώς θα σου
´λεγα εγώ».. Και ο μπαμπάς της λεει: «Τι θα μου ´λεγες εσύ;». Και η μαμά
του λεει: «Το δισάκι μου στον ώμο, για το δρόμο, για το δρόμο, αυτό θα
σου ´λεγα εγώ».
Κι εγώ λεω: «Έγιν´ η βροχή χαλάζι, δε με νοιάζει, δε με νοιάζειειειειει».
Και ο μπαμπάς και η μαμά μου λένε: «ΣΤΑΜΑΤΑ!». Και σταματάω.
ΚΑΙ ΠΕΦΤΕΙ ΠΑΛΙ μια σιωπή, «ντράγκα ντούγκα» τα πιρούνια. Και ο αδερφός
μου λεει: «Έφαγα, πάω μέσα». Και ο μπαμπάς μου του λεει: «Δεν έχει να πας
πουθενά. Τώρα τρωμε όλοι μαζί σαν οικογένεια». Και η μαμά μου του λεει:
«Έχει δίκιο ο πατέρας σου, να κάτσεις εκεί που κάθεσαι». Και καθόμαστε
όλοι εκεί που καθόμαστε.

πηγή
Διαβάστε περισσότερα για - H ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ !!!

Σε κάθε παιδί στις ΗΠΑ αντιστοιχούν 11 ηλεκτρονικές συσκεύες

Σάββατο 13 Ιουνίου 2009

Τα παιδιά ηλικίας από 4 έως 14 ετών στις Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν τουλάχιστον έντεκα ηλεκτρονικές συσκευές το καθένα, σύμφωνα με σφυγμομέτρηση με τον τίτλο «Παιδιά και ηλεκτρονικά Παιχνίδια» της εταιρείας NPD Group.

Στην κατηγορία των ηλεκτρονικών συσκευών που διαθέτουν τα παιδιά στις ΗΠΑ περιλαμβάνονται κονσόλες για βιντεοπαιχνίδια, πολυλειτουργικά τηλέφωνα, φορητοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές κ.α.

Μάλιστα, όπως αποκαλύπτει η έρευνα του NPD Group, η τάση κατοχής πολυάριθμων ηλεκτρονικών συσκευών δεν αναμένεται να αντιστραφεί καθώς περίπου το ένα τρίτο των Αμερικανών γονέων θα αγοράσουν στα παιδιά τους και φέτος τουλάχιστον μια ακόμη ηλεκτρονική συσκευή. Η σφυγμομέτρηση διενεργήθηκε μέσω Ιντερνετ σε δείγμα 3.212 πολιτών άνω των 23 ετών, με τουλάχιστον από ένα παιδί ηλικίας από 4 έως 14 χρόνων.

Σύμφωνα με την έρευνα, οι νέοι γονείς αγοράζουν ηλεκτρονικά στα παιδιά τους με γνώμονα τη μάθηση. Αντίθετα, οι μεγαλύτερης ηλικίας γονείς αγοράζουν για τα παιδιά τους ηλεκτρονικές κάμερες ή φορητά πολυτηλέφωνα με γνώμονα κυρίως τη ψυχαγωγία.

Από τα στοιχεία της σφυγομέτρησης προκύπτει ότι ένα στα τέσσερα παιδιά στις ΗΠΑ διαθέτει τη δική του ηλεκτρονική κονσόλα παιχνιδιών. Για τα κοριτσάκια, αναφέρεται ότι αρέσκονται περισσότερο στα κινητά πολυτηλέφωνα και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές σε σχέση με τα αγόρια. Σε ευρύτερο πλαίσιο, η έρευνα καταλήγει ότι τα παιδιά ηλικίας 4 έως 14 ετών θέλουν να έχουν κινητά πολυτηλέφωνα με δυνατότητες ανταλλαγής βίντεο και φωτογραφιών.

πηγή enet.gr
Διαβάστε περισσότερα για - Σε κάθε παιδί στις ΗΠΑ αντιστοιχούν 11 ηλεκτρονικές συσκεύες

Τα παιδιά θέλουν θάλασσα!

Παρασκευή 12 Ιουνίου 2009

Της Φλώρας Κασσαβέτη με τη συνεργασία του Γιάννη Αυγουστάτου, ψυχιάτρου-ψυχοθεραπευτή, της Χάρης Κατσαρδή, παιδιάτρου- παιδοπνευμονολόγου, της Ελένης Παπαγιαννίδου, διαιτολόγου-βιοχημικού, της Σοφίας Παπαγεωργίου, ψυχολόγου-ψυχοπαιδαγωγού


Παιδίατροι, ψυχολόγοι και επιστήμονες κάθε ειδικότητας έχουν την ίδια γνώμη: η επίδραση της θάλασσας στα παιδιά είναι άκρως ευεργετική. Ευτυχώς, η ελληνική οικογένεια είναι σε προνομιακή θέση! Η παραλία για τους περισσότερους από εμάς είναι σε απόσταση αναπνοής!

«Εσείς πόσα μπάνια κάνατε;» είναι η πιο δημοφιλής ερώτηση μεταξύ γονέων και κηδεμόνων κατά το τέλος του καλοκαιριού. Δέκα; Είναι λίγα! Είκοσι; Είναι ικανοποιητικά. Τριάντα και πάνω; Αρκετά για να προκαλέσουν κρίση ζήλιας για τους τυχερούς που κατάφεραν να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους ό,τι δεν μπορεί να ξεπεράσει σε δόξα και τιμή το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο, το πιο glam παιδικό πάρτι ούτε καν ένα οικογενειακό ταξίδι στη EuroDisney. Τη μία, μοναδική και αξεπέραστη θάλασσα!

Η θάλασσα κάνει καλό στα παιδιά. Το ακούμε εδώ και χρόνια από τις μαμάδες, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας. Το βλέπουμε με τα ίδια μας τα μάτια στα προσωπάκια των παιδιών μας που αστράφτουν από ευτυχία με το που θα βρέξουν τα πατουσάκια τους στην άκρη της παραλίας. Το διαπιστώνουμε λίγες εβδομάδες αργότερα από τα ροζ μαγουλάκια που δίνουν τη θέση τους στο χλωμό χρώμα της επιδερμίδας. Στο μυαλό κάποιων από εμάς η θάλασσα με τις ευεργετικές της επιπτώσεις έχει ήδη πάρει διαστάσεις μυθικές. Είναι όμως αλήθεια; Λίγες εβδομάδες κοντά στη θάλασσα αρκούν για να δούμε τα παιδιά ν’ αναπτύσσονται σαν την Αλίκη στη χώρα τον θαυμάτων; Η επιστήμη έρχεται να επιβεβαιώσει τι από όλα αυτά μύθος και τι πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι ότι η πλειοψηφία των παιδιάτρων συνιστά μπάνια στη θάλασσα καθώς βοηθούν σε διάφορες παθήσεις, όπως στο άσθμα και στις αλλεργίες. Η γυμναστική που εξασφαλίζεται με τη δραστηριότητα στην παραλία και το κολύμπι σε συνδυασμό με τη ζεστή και υγρή ατμόσφαιρα ωφελούν το αναπνευστικό σύστημα του παιδιού.

Μπάνια στη θάλασσα όμως συνιστούν και οι ορθοπεδικοί για τη βελτίωση ορθοπεδικών προβλημάτων όπως είναι η σκολίωση.

Όσο για τον ισχυρισμό ότι η θάλασσα ανοίγει την όρεξη, υπάρχει λογική εξήγηση. Δεν είναι ακριβώς η θάλασσα αυτή που ανοίγει την όρεξη, αλλά η αυξημένη δραστηριότητα των παιδιών στην παραλία με το ελεύθερο παιχνίδι και το κολύμπι. Επιπλέον, η έκθεση στον ήλιο (πάντα με προστασία) συντελεί στη σύνθεση της βιταμίνης D στον οργανισμό, που με τη σειρά της βοηθάει στην απορρόφηση ασβεστίου και άρα στο χτίσιμο ενός γερού σκελετού. Καθόλου μην εκπλαγείτε, λοιπόν, αν πραγματικά το μικρό σας κερδίσει παραπάνω πόντους κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού!

Παραλία: ο καλύτερος παιδότοπος

Φυσικά, αν λέγατε στο μικρό σας πόσο ωφέλιμα είναι τα θαλασσινά μπάνια για την υγεία και την ανάπτυξή του λίγο θα το ενδιέφερε. Ο λόγος που το μικρό σας διαμαρτύρεται όταν κοντεύετε να φύγετε από την παραλία είναι άλλος. Και έχει να κάνει σίγουρα με το γεγονός ότι περνάει πολύ ωραία.

Το παιχνίδι στην παραλία εξασφαλίζει αβίαστα την ιδανική απασχόληση για το παιδί. Διαδραματίζει έναν ισχυρό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του και στον αυξανόμενο προσανατολισμό στον κόσμο και γενικότερα στην ψυχοσωματική του ανάπτυξη. Το κολύμπι μάλιστα είναι πολύ καλό τονωτικό της αυτοπεποίθησης του παιδιού. Τονίζει ακόμα ότι οι γονείς κάνουν πολύ καλά που γράφουν τα παιδιά τους στο κολυμβητήριο κατά τη διάρκεια του χειμώνα προετοιμάζοντας επίδοξους κολυμβητές για το καλοκαίρι.

Για τα περισσότερα παιδιά, η παραμονή κοντά στη θάλασσα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού μπορεί να εξασφαλίσει το ιδανικό περιβάλλον ερεθισμάτων για την κατάκτηση δεξιοτήτων, όπως αναφέρουν με τη σειρά τους οι αναπτυξιολόγοι. Τα παιδιά έχουν εξάλλου την ικανότητα να επεξεργάζονται πληροφορίες με διαφορετικό τρόπο. Ένα κοχυλάκι στην παλάμη του χεριού μπορεί να μοιάζει με πραγματικό θησαυρό για το παιδί που παρατηρεί τον κόσμο γύρω του. Οι νέες παραστάσεις και γενικά η εξερεύνηση νέων πραγμάτων κυριολεκτικά συναρπάζει, ειδικά τα παιδιά των πόλεων, που είναι συνήθως περιορισμένα στους τέσσερις τοίχους κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Σκεφτείτε λίγο! Πόσες φορές έχει το παιδί την ευκαιρία να παίξει φορώντας ελάχιστα ρούχα και χωρίς παπούτσια; Συνήθως μόνο το καλοκαίρι στην παραλία. Το παιχνίδι στην παραλία έχει το χαρακτηριστικό της ψυχαγωγίας, καθώς ικανοποιεί την ανάγκη του παιδιού για ελεύθερη δράση. Εκτός όμως από την ψυχαγωγία, έχει και γενικότερα βιολογικό σκοπό, γιατί ικανοποιεί την ανάγκη του παιδιού για κίνηση, περιπέτεια, πειραματισμό, εκτόνωση.

Η επαφή με «το μεγάλο και ευρύτερο» προκαλεί ένα ψυχικό «άνοιγμα» στο παιδί που το φέρνει σε ψυχική ισορροπία. Η επαφή, απ’ την άλλη, με τα στοιχεία της φύσης, με το νερό, την άμμο ή τα βότσαλα και το φως του ήλιου ενισχύει το αίσθημα της ευεξίας. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι βλέπουμε τα χλωμά και συχνά κατσουφιασμένα προσωπάκια των παιδιών μας, που το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου είναι κλεισμένα σε διαμερίσματα και αίθουσες διδασκαλίας, γρήγορα να λάμπουν από χαρά και ευτυχία καθώς τρέχουν ξυπόλυτα στην παραλία.

Ψηφίστε υπέρ της ποιότητας

Όσα λοιπόν περισσότερα μπάνια, τόσο το καλύτερο; Κι όμως δεν είναι πάντα η ποσότητα αυτή που μετράει. Ακόμα και λίγες ημέρες στη θάλασσα έχουν θετικό αντίκτυπο στη φυσική και ψυχική υγεία των παιδιών μας. Πολλές φορές, εξάλλου, δεν εκμεταλλευόμαστε τη θάλασσα όπως θα έπρεπε. Παραλίες γεμάτες συνωστισμό κάθε άλλο παρά μπορούν να εξασφαλίσουν τις πολυπόθητες παραστάσεις που τα παιδιά μας έχουν ανάγκη. Η θάλασσα μπορεί να βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής για τη μέση ελληνική οικογένεια, όμως οι ποιοτικές διακοπές είναι αυτές που μπορεί να εξασφαλίσουν τα μεγάλα πλεονεκτήματα.

Η αναζήτηση του ιδανικού προορισμού με το πολυπόθητο σκηνικό απόδρασης είναι συχνά ο πιο δυναμικός στόχος της χρονιάς για μια οικογένεια. Η χώρα των θαυμάτων. Μπορεί οι διακοπές από μόνες τους να μην αρκούν για να εξασφαλίσουν λύσεις για τα προβλήματα της καθημερινότητας που αφήνουμε πίσω μας, όμως προσθέτουν επιπλέον θετικές εμπειρίες καθώς η οικογένεια απολαμβάνει περισσότερο ποιοτικό χρόνο μαζί.

Κάπου εκεί ανάμεσα στις στιγμές που απλώνουμε στα μικροσκοπικά κορμάκια το αντηλιακό, τους φοράμε το καπελάκι και φουσκώνουμε τα μπρατσάκια νιώθουμε το αίσθημα της ευτυχίας και της πληρότητας να μας πλημμυρίζει. Η οικογένεια που καθημερινά διασκορπίζεται κατά τη διάρκεια του εικοσιτετραώρου σε γραφεία, αυτοκίνητα, σχολικά, παιδικούς σταθμούς και απογευματινές δραστηριότητες επιτέλους βρίσκεται μια φορά το χρόνο ενωμένη με σύμμαχο τη θαλασσινή αύρα! Κάπου εκεί την ώρα που πλατσουρίζουμε στα νερά με τα παιδιά μας ο χρόνος σταματά να τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Μόνο ο ήλιος καθώς αγγίζει την κορυφή του ουρανού μας θυμίζει ότι πρέπει να αποτραβηχτούμε στη σκιά.

Όλα τα άλλα τα έχουμε αφήσει πίσω μας. Τα βιαστικά πρωινά, τις ιώσεις του χειμώνα, τις εκκρεμότητες στο γραφείο, τη στοίβα με τα ρούχα που θέλουν σιδέρωμα… Η στιγμή αυτή -που όλο το χρόνο σκεφτόμαστε, περιμένουμε και οργανώνουμε- πλησιάζει, είναι εδώ και οφείλουμε να την απολαύσουμε! Μπορεί η μαγεία να μην κρατά για πάντα, όμως αρκεί για να νιώσει η οικογένεια πιο δυνατή από ποτέ!

πηγή ΚΕΝΤΡΙ
Διαβάστε περισσότερα για - Τα παιδιά θέλουν θάλασσα!

Η οικογένεια στη νέα εποχή

Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009

Μαρίας Ζαφειροπούλου,
Επίκουρης Καθηγήτριας Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
Καταρχήν θα ήθελα να ευχαριστήσω την Εταιρεία Παιδαγωγικών Επιστημών Κομοτηνής για τη δυνατότητα που μας δίνει να καταθέσουμε και εμείς τις απόψεις μας γι' αυτό το πολύ σημαντικό θέμα που απασχολεί το συνέδριο, δηλαδή την οικογένεια. Θα είμαι πολύ σύντομη, γιατί όπως θα δείτε και στο πρόγραμμα, συνοδεύομαι και από μια ομάδα συνεργατών από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, από το Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών, οι οποίοι θα ολοκληρώσουν την παρουσία μας εδώ με την παρουσίαση κάποιας εμπειρικής έρευνας που έχει γίνει στη Μαγνησία και, επίσης, θα ολοκληρωθεί η παρουσία αυτή από μια έκπληξη, που ίσως δείτε στην πορεία των παρουσιάσεων.


Βασική αρχή, η οποία υπαγορεύεται από αυτήν καθαυτή τη φύση του ανθρώπου είναι ότι αυτός για να επιβιώσει πρέπει να ζει μαζί με άλλους ανθρώπους. Ανήκοντας σε κάποια κοινωνική ομάδα ο άνθρωπος έχει μέχρι σήμερα κατορθώσει να επιβιώσει σ' όλων των ειδών τις κοινωνίες. Οι κοινωνικές ομάδες των διαφόρων πολιτισμών ξεχωρίζουν από τα επίπεδα οργάνωσης και διαφοροποίησής τους. Οι πρωτόγονες κοινωνίες στηρίζονταν στο μεγάλο μέγεθος των ομάδων τους στις οποίες η κατανομή των λειτουργιών ήταν σταθερή. Καθώς οι κοινωνίες μετατρέπονταν σε πολυπλοκότερες πράγμα που απαιτεί καινούργιες δεξιότητες από τα μέλη της, οι κοινωνικές δομές διαφοροποιούνται κι αυτές.
Η σύγχρονη κοινωνία μας απαιτεί δύο αλληλοσυγκρουόμενα προσόντα από το άτομο: την ικανότητα να αναπτύξει πολύ εξειδικευμένες δεξιότητες για να είναι ικανό να προσαρμόζεται στην κοινωνική ομάδα που ανήκει, αλλά ταυτόχρονα και τη δυνατότητα ταχείας προσαρμογής του στις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που συνεχώς αλλάζουν.
Η οικογένεια πάντοτε βρισκόταν και βρίσκεται σε τροχιά αλλαγής που βαίνει παράλληλα με τις αλλαγές της ευρύτερης κοινωνίας. Σε απάντηση μάλιστα προς αυτές τις αλλαγές και ανάλογα με τις εκάστοτε πολιτισμικές ανάγκες που προκύπτουν, άλλοτε λειτουργεί ως προστάτης των μελών της και άλλοτε τους προωθεί προς τα έξω, την ευρύτερη κοινωνικά ομάδα, προκειμένου να κοινωνικοποιηθούν κατάλληλα και να αναπτύξουν δεξιότητες προσαρμοστικότητας στις συνθήκες που επικρατούν εκεί. Έτσι η οικογένεια λειτουργεί καλύπτοντας δύο διαφορετικές ανάγκες των μελών της: η μία είναι «εσωτερική», η ψυχοκοινωνική προστασία τους, η άλλη είναι «εξωτερική» προσαρμογή τους στην πολιτισμική ομάδα.
Είναι γνωστό πριν μερικές δεκαετίες με τι ορμή η βιομηχανική κοινωνία εισέβαλε μέσα στην οικογένεια και ανέλαβε να αντικαταστήσει πολλές από τις λειτουργίες της. Ενώπιον αυτών των αλλαγών ο σύγχρονος άνθρωπος νοιώθει την ανάγκη, και συχνά το κάνει να παραμένει και να υπηρετεί αξίες παρωχημένων εποχών και κοινωνικών συστημάτων.
Ωστόσο, η προσκόλληση του ατόμου σε παλαιά μοντέλα συχνά οδηγεί σε καταστάσεις που χαρακτηρίζονται παθολογικές και παθογενείς (Gergen, 1997). Το ιδανικό του «...κι έτσι παντρεύτηκαν κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» σίγουρα είναι πλέον πολύ «λίγο» στη σύγχρονη κοινωνία.
Στην τροχιά των ταχέων κοινωνικών ανακατατάξεων του κόσμου μας η οικογένεια καλείται να βρίσκεται σε μία διαδικασία συνεχούς προσαρμογής. Εξαιτίας όμως των δυσκολιών που παρουσιάζει η μεταβατική αυτή περίοδος, το ψυχοκοινωνικό έργο της οικογένειας, δηλαδή η στήριξη των μελών της, αποκτά ακόμη σημαντικότερο νόημα. Διότι, μόνο η οικογένεια, η μικρότερη κοινωνική μονάδα έχει τη δυνατότητα να αλλάξει αλλά ταυτόχρονα και να διατηρεί την απαραίτητη συνεχεία στους κόλπους της ώστε να ανατρέφει τα μέλη της έτσι που να αποκτήσουν βαθιές ρίζες για να αναπτυχθούν και να προσαρμοστούν και να μη νοιώθουν «ξένοι» σε «ξένη χώρα» (Barker, 1968).
Σ' όλες τις κοινωνίες η οικογένεια «σφραγίζει» τα μέλη της με την αίσθηση της ταυτότητας. Η αντίληψη του ατόμου για την ταυτότητά του χαρακτηρίζεται από δύο στοιχεία: την αίσθηση του «ανήκειν» και την αίσθηση του «διαφέρειν». Τα δύο αυτά «συστατικά» του εαυτού αναμειγνύονται και ενεργοποιούνται στο πειραματικό εργαστήριο που ονομάζεται οικογένεια.
Η αίσθηση του ”ανήκειν” εδραιώνεται στο παιδί με την «εγκατάστασή» του στην οικογενειακή ομάδα και την διαπίστωση που κάνει για την ύπαρξη σχημάτων αμοιβαίας αλληλεπίδρασης στη δομή της οικογένειας, τα οποία παραμένουν σταθερά κάτω από ποικίλες συνθήκες. Παίρνουμε για παράδειγμα ένα αγόρι με το υποθετικό ονοματεπώνυμο Φίλιππος Ευαγγελίδης. 0 Φίλιππος θα είναι για όλη του τη ζωή ένας Ευαγγελίδης, γιος της Αμαλίας και του Άρη. Το ότι ο Άρης είναι ο πατέρας του Φίλιππου είναι ένα σημαντικό γεγονός στη ζωή του και εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο Άρης είναι σύζυγος της Αμαλίας.
Η αίσθηση της ταυτότητας κάθε μέλους επηρεάζεται ουσιαστικά από την αίσθησή του «ανήκειν» σε μία συγκεκριμένη οικογένεια.
Η αίσθηση του «διαφέρειν» και της ατομικότητας αρχίζει να διαμορφώνεται με τη συμμετοχή του ατόμου σε διαφορετικά οικογενειακά υποσυστήματα, καθώς και με τη συμμετοχή του σε εξωοικογενειακές ομάδες. Καθώς το παιδί και η οικογένεια μεγαλώνουν μαζί, η προσαρμογή της οικογένειας στις ανάγκες του παιδιού ορίζει το τμήμα αυτό της αυτονομίας του που το κάνει να νοιώθει ως ξεχωριστή οντότητα. Στους κόλπους της οικογένειας μορφοποιείται ένας χώρος για το συγκεκριμένο παιδί. Το να είσαι ο Φίλιππος είναι διαφορετικό από το να είσαι ένας Ευαγγελίδης.
Η οικογένεια είναι η «μήτρα» της ψυχοκοινωνικής εξέλιξης των μελών της. Πρέπει όμως να προσαρμόζεται στις σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες. Αυτή η λειτουργία της οικογένειας δέχεται επιθέσεις από την συνεχώς μεταβαλλόμενη κοινωνία του καιρού μας, διότι θεωρείται στοιχείο συντηρητισμού και στασιμότητας. Επιθέσεις δέχθηκε η οικογένεια σε περιόδους επαναστατικές. Η Γαλλική, η Ρωσική και η Κινεζική επανάσταση υποβάθμισαν την παραδοσιακή οικογενειακή δομή στην προσπάθειά τους να επιταχύνουν την πορεία προς μια νέα τάξη πραγμάτων. Ένα παρόμοιο παράδειγμα κοινωνικής διαδικασίας αποτελούν και τα ισραηλίτικα κιμπούτς.
Πάντως, κι αυτό πρέπει να σημειωθεί, οι νόμοι της Ρωσίας περί γάμου, διαζυγίου και αμβλώσεων την δεκαετία του 1930, τότε που εκινείτο προς τη σταθεροποίηση της νέας κοινωνικής της πραγματικότητας άλλαξαν προς την κατεύθυνση της υποστήριξης της οικογένειας και της συνέχισής της. Το ίδιο και στα κιμπούτς, όπου από την δεκαετία του 1970 τείνουν να ενισχύουν τη λειτουργία της πυρηνικής οικογένειας μέσα σ’ αυτά.
Οι επιθέσεις που πρόσφατα έχει δεχθεί η οικογένεια προέρχονται και από άλλες πηγές, όπως από νέους ανθρώπους που πειραματίζονται με τον κοινοβιακό τρόπο ζωής, οικογενειακής οργάνωσης και ανατροφής των παιδιών.
Πριν αρκετές δεκαετίες από το χώρο της ψυχικής υγείας ο Laing και οι οπαδοί του (Laing & Esterson 1964) σκιαγραφούσαν την οικογένεια ως τον κακόβουλο «προγραμματιστή» των ψυχώσεων και των αποκαλούμενων «φυσιολογικών» ενηλίκων που πλαισιώνουν την κοινωνία. Το φεμινιστικό κίνημα, επίσης περιέγραφε την οικογένεια ως το άνδρο του σωβινισμού των αρσενικών. Υποστήριξε μάλιστα ότι η πυρηνική οικογένεια είναι ένας οργανισμός που δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να «παράγει» μικρά κορίτσια που ανατρέφονται για να γίνουν σύζυγοι σε μικρά κουκλόσπιτα και μικρά αγόρια που δεν θα μπορέσουν να ξεφύγουν από την παγίδα αυτού του αναχρονισμού.
Οι αλλαγές πάντοτε προχωρούν από την κοινωνία προς την οικογένεια. Ποτέ από τη μικρότερη μονάδα στη μεγαλύτερη. Η οικογένεια θα αλλάζει όμως ταυτόχρονα και θα διατηρείται γιατί, όπως έχει αποδειχθεί είναι ο καταλληλότερος χώρος για να επιβιώσει το άτομο σε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη κοινωνία. Όσο περισσότερες είναι οι απαιτήσεις της κοινωνίας από τα μέλη της για ευελιξία και προσαρμοστικότητα, τόσο πιο σημαντική θα γίνεται η οικογένεια ως μήτρα της ψυχοκοινωνικής εξέλιξης των μελών της.
Κάθε μελέτη της οικογένειας περιλαμβάνει και τη διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο αυτή λειτουργεί ως συμπληρωματική των επικρατουσών κοινωνικών συνθηκών. Η πυρηνική οικογένεια είναι συμπληρωματική της σημερινής κοινωνικής συγκυρίας και, βεβαίως, είναι μία σχετικά πρόσφατη ιστορική εξέλιξη. Οι μετατροπές των κοινωνικών συνθηκών επιφέρουν αλλαγές και στον τρόπο που γίνονται αντιληπτές διάφορες λειτουργίες που επιτελεί η οικογένεια. Για παράδειγμα, πριν 4-5 αιώνες η οικογένεια δεν εθεωρείτο μονάδα ανατροφής παιδιών. Τα παιδιά μάλιστα αναγνωρίστηκαν ως άτομα με δική τους υπόσταση πολύ αργότερα.
Ωστόσο, «συμπληρωματικό» χαρακτήρα προς την οικογένεια έχει και η κοινωνία. Γι’ αυτό αναπτύσσει εξωοικογενειακές δομές που στοχεύουν να βοηθήσουν την οικογένεια να προσαρμοστεί στο νέο ρεύμα, στην καινούργια κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα, στο διαφορετικό τρόπο σκέψης. Οι παιδικοί σταθμοί και ο ρόλος που παίζει το σύγχρονο σχολείο στην κοινωνικοποίηση των παιδιών είναι δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Το έργο της αλληλοπροσαρμογής και αλληλοσυμπλήρωσης είναι επίπονο. Κάθε φυσιολογική οικογένεια βιώνει τις πιέσεις από αυτές τις συνεχείς ζυμώσεις. Παρόλα αυτά, πάντως, και παρά τις πολυάριθμες κοινωνιολογικές και ανθρωπολογικές μελέτες της οικογένειας, ο μύθος της γαλήνιας, ήρεμης και αρμονικής οικογενειακής ζωής επικρατεί και ενδυναμώνεται από ατελείωτες ώρες τηλεθέασης μονοδιάστατων τηλεοπτικών χαρακτήρων. Η εικόνα των ανθρώπων που ζουν αρμονικά, προσαρμόζονται ομαλά στις καινούργιες συνθήκες, συνεργάζονται απόλυτα μεταξύ τους, φυσικά καταρρέει αμέσως κάθε φορά που κανείς αντικρίζει μία «φυσιολογική» οικογένεια με τα καθημερινά της προβλήματα. Παραταύτα, ακόμα και ψυχολόγοι και ψυχοθεραπευτές - που καθημερινά αντιμετωπίζουν περιπτώσεις ατόμων των οποίων το ψυχολογικό πρόβλημα οφείλεται στις κάθε άλλο παρά ιδανικές συνθήκες που βιώνουν μέσα στην οικογένεια - αξιολογούν τέτοιου είδους προβλήματα με βάση την ιδανική, ωστόσο ουτοπική εικόνα της οικογένειας.
Στην πραγματικότητα η «φυσιολογική» οικογένεια δεν μπορεί να ξεχωρίσει εύκολα από τη «μη φυσιολογική», διότι υπάρχουν προβλήματα και στις δύο. Ο ειδικός μελετητής θα πρέπει να διαθέτει ένα εννοιολογικό σχήμα της λειτουργίας της οικογένειας, το οποίο να τον βοηθά στο να αναλύσει μια οικογένεια. Ένα τέτοιο σχήμα είναι αυτό που βλέπει την οικογένεια ως σύστημα το οποίο λειτουργεί μέσα σε συγκεκριμένα κοινωνικά πλαίσια.
Η δομή της οικογένειας είναι το σύνολο των λειτουργικών επιταγών οι οποίες οργανώνουν τον τρόπο που τα μέλη της οικογένειας αλληλεπιδρούν. Η οικογένεια είναι το σύστημα που λειτουργεί με βάση τα σχήματα αμοιβαίας αλληλεπίδρασης. Επαναλαμβανόμενα τέτοια σχήματα οριοθετούν το πώς, το πότε και το ποιος συσχετίζεται με ποιον. Αυτά τα σχήματα υποστηλώνουν το σύστημα. Όταν μία μητέρα λέει στο παιδί της να πιει το χυμό του και το παιδί υπακούει, αυτή η αλληλεπίδραση ορίζει ποια είναι αυτή σε σχέση με το παιδί και ποιο είναι το παιδί σε σχέση με αυτήν, τον συγκεκριμένο αυτό χρόνο και τη συγκυρία.
Τα σχήματα αμοιβαίας αλληλεπίδρασης κανονίζουν τη συμπεριφορά των μελών της οικογένειας και χαρακτηρίζονται από δύο μεγάλους περιορισμούς. Ο πρώτος είναι γενικός και αναφέρεται στους παγκόσμιους κανόνες που διέπουν την οργάνωση της οικογένειας. Για παράδειγμα, πρέπει να υπάρχει μία ισχυρή ιεραρχία μέσα στην οποία γονείς και παιδιά ασκούν διαφορετικά επίπεδα εξουσίας. Πρέπει επίσης οι λειτουργίες μέσα στην οικογένεια να είναι συμπληρωματικές, με τους συζύγους να αποδέχονται μια αλληλοεξάρτηση και τη συνεργασία στην ομάδα.
Ο δεύτερος περιορισμός είναι ιδιοσυγκρασιακός και αναφέρεται στις αμοιβαίες προσδοκίες συγκεκριμένων μελών της οικογένειας. Η προέλευση των προσδοκιών αυτών ξεκινάει από τις διαπραγματεύσεις που γίνονται κάθε φορά μεταξύ των μελών της οικογένειας και που αφορούν σε μικρά καθημερινά γεγονότα.
Έτσι το σύστημα διατηρείται. Αντιστέκεται σε αλλαγές πέρα από ένα όριο, ενώ διατηρεί τα σχήματα που προτιμά όσο το δυνατό περισσότερο. Το σύστημα, βέβαια, διαθέτει και εναλλακτικά σχήματα. Όμως, όποια παρεκτροπή πέρα από το όριο ανοχής του, πυροδοτεί μηχανισμούς που επαναφέρουν τα προτιμώμενα σχήματα. Όταν παρατηρείται κάποια ανισορροπία, συχνά τα μέλη της οικογένειας αισθάνονται ότι κάποια άλλα μέλη της δεν εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους. Όμως, η δομή της οικογένειας πρέπει να προσαρμοστεί στις αλλαγές των συνθηκών. Η συνέχειά της ως σύστημα εξαρτάται από το εύρος των σχημάτων που διαθέτει και την ευελιξία με την οποία τα ενεργοποιεί όποτε είναι αναγκαίο. Και επειδή η οικογένεια οφείλει να ανταποκρίνεται κατάλληλα, όχι μόνο στις εξωτερικές, αλλά και στις εσωτερικές μεταβολές, πρέπει να μετασχηματίζεται κατά τέτοιο τρόπο κάθε φορά ώστε να καλύψει τις καινούργιες ανάγκες που προέκυψαν χωρίς να χάσει τη συνέχειά της που εξασφαλίζει για τα μέλη της ένα πλαίσιο αναφοράς.
Το σύστημα της οικογένειας επιτελεί τις λειτουργίες του μέσω των υποσυστημάτων της τα οποία απαρτίζονται από τα μέλη της. Δυάδες όπως οι δύο σύζυγοι ή η μητέρα και το παιδί, αποτελούν υποσυστήματα. Ο σχηματισμός των υποσυστημάτων μπορεί να εξαρτηθεί από την ηλικία, το φύλο, τα ενδιαφέροντα ή τη λειτουργία που επιτελούν τα μέλη τους.
Καθένα από τα μέλη της οικογένειας μπορεί να ανήκει σε περισσότερα από ένα υποσυστήματα και στο καθένα από αυτά ασκεί διαφορετικά επίπεδα εξουσίας. Έτσι εξασκείται και σε διαφορετικές δεξιότητες. 0 άντρας μπορεί να είναι γιος, ανιψιός, ο μεγάλος αδελφός ή μικρός αδελφός, ο σύζυγος, ο πατέρας, κτλ. Το μικρό αγόρι πρέπει να συμπεριφέρεται σαν γιος, όπως ο πατέρας συμπεριφέρεται σαν πατέρας. Όταν μάλιστα το αγόρι αλληλεπιδρά με το μικρότερό του αδελφό έχει την ευκαιρία να νοιώθει ότι έχει την ίδια εξουσία όπως και ο πατέρας του επάνω σ’ αυτόν. Η οργάνωση των υποσυστημάτων παρέχει τη μοναδική ευκαιρία στα μέλη της οικογένειας να διατηρούν την διαφορετικότητα του εγώ τους.
Τα όρια των υποσυστημάτων είναι οι κανόνες που ορίζουν ποιος συμμετέχει στο καθένα από αυτά κει με ποιο τρόπο. Για παράδειγμα, τα όρια του γονεϊκού υποσυστήματος ορίζονται όταν μία μητέρα λέει στο μεγαλύτερό της παιδί: «Δεν είσαι εσύ ο πατέρας του αδελφού σου. Αν κάνει ποδήλατο στη μέση του δρόμου να έρθεις να μου το πεις εμένα κι εγώ θα τακτοποιήσω το πρόβλημα». Ή αν το γονεϊκό υποσύστημα περιέχει κι ένα παιδί, τα όρια αυτού του υποσυστήματος ορίζονται με το να πει, για παράδειγμα η μητέρα στα παιδιά της: «Η Μαρία θα είναι υπεύθυνη όσο εγώ θα λείπω για ψώνια».
Η απρόσκοπτη λειτουργία της οικογένειας εξαρτάται από το κατά πόσο τα όρια των υποσυστημάτων της είναι ξεκάθαρα. Πρέπει να είναι πολύ καλά καθορισμένα ώστε να επιτρέπεται στα μέλη του υποσυστήματος να λειτουργούν χωρίς ανώφελες παρεμβολές. Πρέπει όμως ταυτόχρονα να μπορούν να επικοινωνούν και με τους άλλους. Η σύνθεση των υποσυστημάτων είναι λιγότερης σημασίας από τη σημασία που έχει η σαφήνεια με την οποία θα πρέπει να είναι καθορισμένα τα όριά τους. Η σαφήνεια αυτή λαμβάνεται ως μία κρίσιμη παράμετρος για την αξιολόγηση της λειτουργικότητας της οικογένειας.
0 μεγαλύτερος αριθμός οικογενειών έχει σαφώς καθορισμένα όρια στα περισσότερα υποσυστήματά της. Ανάμεσα σ’ αυτά όμως υπάρχουν και κάποια με λιγότερο σαφή όρια. Για παράδειγμα, όταν τα παιδιά είναι πολύ μικρά το υποσύστημα μητέρα-παιδιά τείνει να είναι πεπλεγμένο, ενώ ο πατέρας μπορεί να πάρει μία θέση εντελώς αποσυνδεδεμένη σε σχέση με τα παιδιά. Όταν μια οικογένεια λειτουργεί με υποσυστήματα είτε πολύ πεπλεγμένα μεταξύ τους ή εντελώς αποσυνδεδεμένα, αυτό μπορεί να υποδεικνύει κάποια παθολογία.
Το συζυγικό υποσύστημα σχηματίζεται με την ένωση δύο ατόμων του αντίθετου φύλου με σκοπό τη δημιουργία οικογένειας. Οι ιδιαίτερες λειτουργίες του υποσυστήματος αυτού είναι ζωτικής φύσης για την επιβίωση της οικογένειας. Οι κύριες δεξιότητες που απαιτούνται από τα μέλη του είναι η ικανότητα αμοιβαίας προσαρμογής και αλληλοσυμπλήρωσης. Αυτό σημαίνει ότι ο καθένας από τους συζύγους θα πρέπει να υποστηρίζει τις δραστηριότητες του άλλου στα διάφορα επίπεδα. Επίσης θα πρέπει να αναπτύξουν σχέσεις αλληλεπίδρασης τέτοιες, ώστε να μπορεί κάθε μέλος να υποχωρεί όταν χρειάζεται χωρίς να νοιώθει απαραίτητα και ότι έχει παραιτηθεί. Η αποδοχή της αμοιβαίας αλληλεξάρτησης είναι μία σχέση συμμετρική, ωστόσο μπορεί να πληγεί από την επιμονή του ενός από τα μέλη να διατηρεί μόνο αυτός τα δικαιώματα της ανεξαρτησίας του. Επίσης μπορεί να αναπτυχθεί μεταξύ των μελών σχέση προστάτη-προστετευόμενου που στην ουσία θέτει τον προστατευόμενο «εκτός μάχης». Το συζυγικό σύστημα πρέπει να έχει ασφαλή σύνορα ώστε να προστατεύεται από τις παρεμβολές των μελών των άλλων υποσυστημάτων, κυρίως των παιδιών τους και των γονιών τους. Είναι πολύ απλό και ανθρώπινο οι δύο σύζυγοι να έχουν το δικό τους ψυχοκοινωνικό έδαφος γιατί χρειάζονται ο ένας τον άλλον σαν καταφύγιο από τις απαιτήσεις του έξω κόσμου (Napier, 1997).
Το γονεϊκό υποσύστημα σχηματίζεται με τη γέννηση του πρώτου παιδιού. Το συζυγικό υποσύστημα πρέπει τώρα να διαφοροποιηθεί για να επιτελέσει το έργο της κοινωνικοποίησης του παιδιού χωρίς όμως να χαθεί μεταξύ των μελών του η αμοιβαία υποστήριξη που χαρακτηρίζει το συζυγικό υποσύστημα. Πρέπει να οριοθετηθούν σαφώς τα δύο υποσυστήματα, έτσι ώστε να επιτρέπεται στο παιδί να έρχεται σε επαφή και με τους δύο γονείς, ενώ ταυτόχρονα θα αποκλείει το παιδί από το να παρεισφρύει στη λειτουργία των συζύγων. Υπάρχουν πολλά ζευγάρια που ενώ είναι πολύ επιτυχημένα ως σύζυγοι, δεν καταφέρνουν να κάνουν επιτυχή μετάβαση από τη δυάδα στην ομάδα των τριών.
Καθώς το παιδί μεγαλώνει, οι εξελικτικές του ανάγκες για αυτονομία και καθοδήγηση αναγκάζουν το γονεϊκό υποσύστημα να τροποποιηθεί ώστε να τις καλύψει. Στην εφηβεία, οι απαιτήσεις των γονιών έρχονται σε σύγκρουση με την απαίτηση των παιδιών για αυτονομία. Το να είσαι γονέας γίνεται πλέον μια δύσκολη διαδικασία αμοιβαίας προσαρμογής. Οι γονείς επιβάλουν κανόνες που δεν μπορούν να εξηγήσουν ή τους εξηγούν ανεπαρκώς. Καμιά φορά μάλιστα δεν τους εξηγούν καθόλου γιατί τους θεωρούν αυταπόδεκτους, ενώ τα παιδιά δεν τους θεωρούν ως τέτοιους. Τα παιδιά αρχίζουν να μη δέχονται τους κανόνες καθόλου και απαιτούν από τους γονείς τους καινούργια πράγματα όπως να τους αφιερώνουν περισσότερο χρόνο.
Είναι αναγκαίο να αντιληφθεί κανείς την πολυπλοκότητα της διαδικασίας της ανατροφής των παιδιών. Οι γονείς δεν μπορούν να προστατεύουν και να καθοδηγούν χωρίς να ασκούν ταυτόχρονα έλεγχο και περιορισμούς. Τα παιδιά δεν μπορούν να μεγαλώσουν χωρίς να απορρίπτουν και να επιτίθενται. Η διαδικασία της κοινωνικοποίησης είναι από μόνη της γεμάτη συγκρούσεις και αντιθέσεις.
Το να είσαι γονέας σημαίνει να ανατρέφεις, να καθοδηγείς, να ελέγχεις. Η αναλογία των παραπάνω καθορίζεται από τις εξελικτικές ανάγκες του παιδιού και τις ικανότητες του γονέα. Πάντως το να είσαι γονέας σημαίνει ότι πρέπει να ασκείς μία μορφή εξουσίας. Δεν μπορούν οι γονείς να συνεχίζουν να λειτουργούν ως γονείς χωρίς να έχουν τη δύναμη να το κάνουν.
Συχνά η ιδανική οικογένεια περιγράφεται ως «δημοκρατία». Είναι όμως λάθος να πιστεύουμε ότι μία δημοκρατική κοινωνία δεν έχει ηγέτη ή ότι η οικογένεια είναι μια παρέα. Στην επιτυχημένη οικογένεια γονείς και παιδιά δέχονται το γεγονός ότι η διαφοροποιημένη χρήση εξουσίας είναι απαραίτητο συστατικό του γονεϊκού υποσυστήματος. Έτσι η οικογένεια γίνεται το εργαστήριο κοινωνικής εξάσκησης για τα παιδιά ώστε να μάθουν να διαπραγματεύονται σε συνθήκες άνισης δύναμης (Wookey & Herbert, 1996).
Το υποσύστημα των αδελφών είναι το πρώτο κοινωνικό εργαστήριο μέσα στο οποίο τα παιδιά πειραματίζονται με τις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ τους. Μέσα αυτό τα παιδιά αλληλοϋποστηρίζονται ή απομονώνονται, αλληλοακυρώνονται ή θαυμάζονται αλλά προπάντων μαθαίνουν το ένα από το άλλο. Μαθαίνουν να διαπραγματεύονται, να συνεργάζονται και να συναγωνίζονται. Μαθαίνουν πώς να κάνουν φίλους και συμμάχους, πώς να διατηρούν την αξιοπρέπειά τους ενώ υποχωρούν και πώς να απολαμβάνουν την αναγνώριση των δεξιοτήτων που κατέχουν.
Η σπουδαιότητα του υποσυστήματος αυτού φαίνεται πολύ καλά εν τη απουσία του. Τα μοναχοπαίδια παρουσιάζουν μια πρώϊμη προσαρμογή στον κόσμο των ενηλίκων. Ταυτόχρονα, όμως, μπορεί να παρουσιάζουν δυσκολίες στην ανάπτυξη της αυτονομίας τους και της ικανότητάς τους να μοιράζονται και να συναγωνίζονται με τους άλλους.
Η οικογένεια υπόκειται σε πιέσεις που προέρχονται από μέσα, από τις εξελικτικές μεταβολές των μελών της και των υποσυστημάτων της καθώς και σε πιέσεις εκ των έξω που προέρχονται από την ανάγκη για προσαρμογή των μελών της στις επικρατούσες συνθήκες.
Οι πιέσεις στην οικογένεια μπορεί να ασκηθούν από τέσσερις πηγές:
Όταν ένα μέλος της οικογένειας δέχεται πιέσεις από εξωτερικούς παράγοντες. Στην περίπτωση αυτή τα άλλα μέλη αισθάνονται την ανάγκη να προσαρμοσθούν στις μεταβληθείσες συνθήκες του ενός μέλους. Αν δεν συμβεί αυτό, η πίεση θα μεταφερθεί και στα άλλα μέλη με αρνητικά αποτελέσματα για τη λειτουργία ολόκληρης της οικογένειας.
Όταν ολόκληρη η οικογένεια δέχεται εξωτερικές πιέσεις. Στην περίπτωση αυτή η οικογένεια χρειάζεται να χειριστεί με τέτοιο τρόπο τις εξωτερικές κοινωνικές συνθήκες και συγκυρίες ώστε τελικά να αποβούν σε όφελός της.
Όταν η πίεση προέρχεται από κάποιες μεταβατικές καταστάσεις στην οικογένεια. Στη διάρκεια της εξελικτικής της πορείας η οικογένεια περνάει πολλές φάσεις κατά τις οποίες τα μέλη της καλούνται να διαπραγματευθούν καινούργιους κανόνες, ενδέχεται να χρειάζεται να δημιουργηθούν νέα υποσυστήματα και να χαραχθούν καινούργιες γραμμές διαφοροποίησης. Κατ’ αυτήν τη διαδικασία είναι αναπόφευκτο να μη δημιουργηθούν συγκρούσεις, οι οποίες υπό ιδανικές συνθήκες λύονται με “διαπραγματεύσεις” που υποβοηθούν την μετάβαση από τη μια κατάσταση στην άλλη κι έτσι η οικογένεια προσαρμόζεται με επιτυχία. Οι συγκρούσεις αυτές, μάλιστα, προσφέρουν στα μέλη της οικογένειας την ευκαιρία να αναπτυχθούν και να ωριμάσουν.
Ωστόσο, οι συγκρούσεις αυτές δεν λύονται πάντοτε κι έτσι παρατηρούμε προβλήματα εξαιτίας της μεταβατικής περιόδου που διανύει μια οικογένεια. Προβλήματα μπορούν να δημιουργηθούν διότι τα μέλη της οικογένειας μεγαλώνουν σε ηλικία ή διότι αλλάζει η σύνθεσή τους. Για παράδειγμα, όταν ένα παιδί περνάει στην εφηβεία, το γονεϊκό υποσύστημα θα πρέπει να προσαρμοστεί στη σχέση «γονείς - νέος» και να ξεπεράσει τη σχέση «γονείς - παιδί» πράγμα που κάποιες φορές δεν επιτυγχάνεται. Οι συγκρούσεις τότε μπορεί να γενικευθούν.
Στην περίπτωση που η οικογένεια αυξάνεται με νέο μέλος, τότε αυτό το μέλος πρέπει να προσαρμοστεί στους κανόνες του συστήματος εντός του οποίου εισέρχεται. Ωστόσο, και το σύστημα πρέπει να τροποποιηθεί κατάλληλα ώστε να συμπεριλάβει το νέο μέλος. Συνήθως το πρόβλημα ξεκινάει από την τάση που υπάρχει να διατηρούνται οι παλιοί κανόνες, πράγμα που ασκεί πίεση στο νέο μέλος και μπορεί να το οδηγήσει σε αυξημένες απαιτήσεις από το σύστημα.
Πιέσεις επίσης ασκούνται στην οικογένεια όταν καλείται να προσαρμοστεί σε μια νέα σύνθεση όπου τα μέλη είναι λιγότερα από πριν για παράδειγμα, όταν ένα ζευγάρι χωρίζει, δημιουργούνται νέα υποσυστήματα. Η μονάδα που περιείχε δύο γονείς και τα παιδιά πρέπει τώρα να γίνει μονάδα μ' ένα μόνο γονέα και τα παιδιά (Ward 1993).
Γενικά πάντως, η οικογένεια που αντιμετωπίζει προβλήματα «μεταβατικότητας» μπορεί να βοηθηθεί και να τα ξεπεράσει πολύ ευκολότερα, αν αυτά δεν έχουν αφεθεί να χρονίσουν για μεγάλο διάστημα ( Webster - Stratton & Herbert, 1994).
Πιέσεις εξαιτίας της κατάστασης υγείας κάποιου μέλους, για παράδειγμα, μιά οικογένεια με καθυστερημένο νοητικά παιδί μπορεί να προσαρμοστεί με το πρόβλημα, όσο το παιδί είναι μικρό. Ωστόσο η πραγματικότητα της νοητικής καθυστέρησης πρέπει να αντιμετωπιστεί σοβαρά, όταν πια το παιδί έχει μεγαλώσει και η απόκλιση της εξελικτικής του πορείας από αυτής των άλλων παιδιών γίνεται ολοένα και εντονότερη.
Συμπερασματικά, το εννοιολογικό σχήμα της οικογένειας είναι «τριεδρικό».
1. Η οικογένεια μετασχηματίζεται με την πάροδο του χρόνου, προσαρμόζεται και αναδομείται έτσι ώστε να συνεχίσει να λειτουργεί.
Ωστόσο μπορεί μια οικογένεια, αν και λειτουργεί αποτελεσματικά, να αντιδράσει σε κάποιες πιέσεις επιμένοντας να χρησιμοποιεί παλαιά και ακατάλληλα σχήματα.
2. Η οικογένεια έχει μια δομή που μπορεί να τη διακρίνει κανείς μόνο εν κινήσει. Υπάρχουν κάποια σχήματα που προτιμώνται διότι ικανοποιούν τις συνήθεις απαιτήσεις. Όμως η ισχύς του συστήματος εξαρτάται από την ικανότητά του να ενεργοποιεί και εναλλακτικά σχήματα αμοιβαίας αλληλεπίδρασης, όταν είτε ενδοοικογενειακές είτε εξωοικογενειακές συνθήκες απαιτούν την αναδόμηση του συστήματος αυτού. Τα συστήματα πρέπει να διαθέτουν σταθερά όρια, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να είναι και αρκετά ευέλικτα ώστε να επιτρέπουν τροποποιήσεις στην οριοθέτησή τους, όταν αυτό είναι απαραίτητο.
3. Τέλος, η οικογένεια προσαρμόζεται στις πιέσεις με έναν τρόπο που διατηρεί τη συνέχειά της, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει και την αναδόμησή της. Όταν η οικογένεια αντιδρά με δυσκαμψία στις πιέσεις τότε δημιουργούνται και δυσλειτουργικά σχήματα, τα οποία δυνατόν να οδηγήσουν την οικογένεια σε αδιέξοδα και σε αναζήτηση ψυχολογικής βοήθειας.
Βιβλιογραφία
Barker, G. (1968) Ecological Psychology: Concepts and Methods for Stydying The Environment of Human Behaviour, Stanford: Stanford University Press.
Gergen, K. (1997) O κορεσμένος εαυτός. Αθήνα, Ελληνικά Γράμματα.
Laing, R.D. & Esterson, A. (1964). Sanity, Madness and the Family, London: Tavistock, 1964.
Napier, A. (1997). Το ζευγάρι, εύθραυστος δεσμός, Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.
Ward, B. (1993) Good grief: exploring feelings loss and death, London: Jessica Kingsley Publishers.
Webster - Stratton, C. & Herbet, M. (1994) Troubled Families: Problem children, Chichester: Wiley.
Wookey, J & Herbert, M. (1996) The Wookey – Herbert Parent Skills Manual.



Σημείωση: Πηγή: 3ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ
Η οικογένεια στη σύγχρονη κοινωνία
ΚΟΜΟΤΗΝΗ ΜΑΪΟΣ 1999
Διαβάστε περισσότερα για - Η οικογένεια στη νέα εποχή