Τα καλοπροαίρετα λάθη των γονιών...

Με την γυναίκα μου πολύ συχνά μαλώνουμε για το θέμα της ανατροφής των βλασταριών μας και το αν ο ένας ή ο άλλος έχει δίκιο για το πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί η αταξία, η ζημιά, η ανυπακοή, το "μουλάρωμα", κτλπ, κτλπ, ξέρετε τώρα όλα αυτά που κάνουνε τα καμάρια μας και μας βγάζουνε εκτός εαυτού...
Σήμερα λοιπόν, διάβασα στο blog της Αριάδνης, μια ανάρτηση που με έβαλε σε σκέψεις.
Πιστεύω ότι κι εσείς θα προβληματιστείτε το ίδιο, γιατί όσο ήρεμοι, προοδευτικοί, ενημερωμένοι, ευαίσθητοι γονείς κι αν ήμαστε, στον τομέα παιδική ψυχολογία έχουμε δυστυχώς "μαύρα μεσάνυχτα"... Διαβάστε :
"Ο ψυχαναλυτής Eric Erikson περιγράφει τα στάδια της ψυχολογικής ανάπτυξης του ανθρώπου και συσχετίζει αυτό που πρέπει να πετύχει το παιδί σε κάθε συγκεκριμένο στάδιο της ανάπτυξής του με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της μετέπειτα προσωπικότητας του.

- Σύμφωνα με τον Erikson στα πρώτα δύο χρόνια της ζωής του το παιδί που δέχεται τη φροντίδα και την αγάπη των γονιών του αναπτύσσει αισθήματα εμπιστοσύνης, ασφάλειας και αισιοδοξίας που θα το συνοδεύουν σε ολόκληρη τη ζωή του. Αν δεν πάρει αρκετή αγάπη, προσοχή και ερεθίσματα το παιδί δεν θα εμπιστεύεται τον εαυτό του και τους άλλους και αντί να ενεργεί δυναμικά θα αποσύρεται νοιώθοντας αβεβαιότητα.

- Από δύο μέχρι τριάμισι χρονών το παιδί μαθαίνει να κάνει κάποια πράγματα από μόνο του χωρίς να πρέπει να εξαρτάται πάντοτε από τους άλλους. Αναπτύσσει ένα είδος πεισματάρικης ανεξαρτησίας. Επιμένει να γίνει το δικό του, εκδηλώνει νευρικά ξεσπάσματα και αρνητισμό. Από αυτό το στάδιο της ανάπτυξής του θα εξαρτηθεί το αν θα μπορέσει να γίνει αυτόνομο αναπτύσσοντας την αυτοεκτίμησή του ή αν μεγαλώνοντας θα αισθάνεται ανασφάλεια και ντροπή. Αν οι γονείς δεν επιτρέψουν στο παιδί να ενεργεί ελεύθερα ώστε να μαθαίνει μέσα από τις αποτυχίες του τότε το παιδί θα αμφιβάλλει για τις ικανότητές του και ως ενήλικας είναι πολύ πιθανόν να θέλει πάντα να στηρίζεται σε κάποιον άλλο και να αναζητά σχέσεις εξάρτησης.

ΔΙΑΒΆΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ