Φάρμακο η γυμναστική

Μεγάλη έρευνα δείχνει ότι προλαμβάνει την εμφάνιση διαβήτη τύπου 2

Καθιστική ζωή και παχυσαρκία ενοχοποιούνται για την αλματώδη αύξηση των περιστατικών του διαβήτη (300 εκατομμύρια το 2025, από 150 σήμερα). Ποια άσκηση και πώς, όμως, μπορεί να συμβάλει στην αντιμετώπιση αυτής της πανδημίας; <<Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα έδωσε μια μεγάλη προοπτική μελέτη πρόληψης του διαβήτη τύπου 2, η Diabetes Prevention Study>> λέει η παθολόγος κ. Μαριάννα Μπενρουμπή, αναπληρώτρια διευθύντρια στο ΕΣΥ και υπεύθυνη του Διαβητολογικού Κέντρου στο Νοσοκομείο <<Πολυκλινική>>. <<Στόχος της μελέτης ήταν να διερευνηθεί το κατά πόσον είναι δυνατόν να προληφθεί η εμφάνιση του διαβήτη τύπου 2 σε ανθρώπους που είχαν προδιάθεση, παρουσίαζαν δηλαδή παθολογική σακχαραιμική καμπύλη>>. Μελετήθηκαν 3.234 άνθρωποι με παθολογική σακχαραιμική καμπύλη, που είχαν δείκτη μάζας σώματος (ΒΜΙ) μεγαλύτερο από 24. τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά : όσοι κατάφεραν να χάσουν το 7% του βάρους τους, μπόρεσαν σε ποσοστό 30% να αναστρέψουν την πορεία και να μη μεταπέσουν σε διαβήτη τύπου 2.

Αναστροφή 40%

Η ομάδα που εκτός από την απώλεια βάρους άλλαξε και την έως τότε σωματική δραστηριότητα της (150 λεπτά την εβδομάδα γρήγορο βάδισμα) παρουσίασε αναστροφή της πορείας σε ποσοστό 40%. <<Έκτος όμως από την πρόληψη, ακόμα και όταν έχει εμφανιστεί διαβήτης, η ρύθμιση των επιπέδων σακχάρου αίματος στα αρχικά στάδια μπορεί να επιτευχθεί με δίαιτα και άσκηση, χωρίς φαρμακευτική αγωγή>> υπογραμμίζει η κ. Μπενρουμπή.
Η σημασία της άσκησης στον διαβήτη τύπου 2 δεν αφορά μόνο τη ρύθμιση του σακχάρου αίματος αλλά και όλων των άλλων παραμέτρων που συνθέτουν το λεγόμενο <<μεταβολικό σύνδρομο>> : τη χοληστερίνη και την αρτηριακή πίεση .<<Φαίνεται ότι με την άσκηση αυξάνεται η ευαισθησία των ιστών στην δράση της ενδογενούς ινσουλίνης>>, εξηγεί η κ. Μπενρουμπή. <<Δεδομένου ότι στην πλειονότητα των περιστατικών με διαβήτη τύπου 2 δεν υπάρχει ενδογενής παραγωγή, αλλά αντίσταση στην ινσουλίνη, η αύξηση είτε του αριθμού των υποδοχέων είτε της συνδετικής ικανότητας με την ινσουλίνη συμβάλει σημαντικά στη ρύθμιση της γλυκόζης του αίματος>>. Όταν λέμε για άσκηση, δεν εννοούμε σωματική καταπόνηση. << Ακόμα και αν βάλουμε ως στόχο, σε καθημερινή όμως βάση, να κάνουμε μισή ώρα περπάτημα με γρήγορο βηματισμό ή οποιαδήποτε άλλη σωματική δραστηριότητα μας είναι ευχάριστη, θα έχουμε σημαντικό κέρδος>>, διαβεβαιώνει η κ . Μπενρουμπή . << Δεν πρέπει βέβαια να συγχέει κανείς την κούραση που προέρχεται από ορισμένες εργασίες, όπως π.χ. την ορθοστασία για πλύσιμο πιάτων, με την άσκηση>>. Οι πάσχοντες πρέπει λοιπόν να ενθαρρύνονται στο να συμμετέχουν σε αθλητικές δραστηριότητες, λαμβάνοντας υπόψη τις δυνατότητες που έχουν και τον βαθμό προϋπάρχουσας εξάσκησης. Η άποψη, άλλωστε, ότι οι ασθενείς αυτοί αποκλείονται από και την άθληση διαψεύδεται από τις εξαιρετικές επιδόσεις που πέτυχαν άνθρωποι με διαβήτη (και μάλιστα τύπου 1) στον διεθνή στίβο, όπως π.χ. ο Γκάρι Χολ που στους Ολυμπιακούς (και όχι Παραολυμπιακούς) του Σίνδεϊ κέρδισε 4 μετάλλια στην κολύμβηση.

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ