Ο αθλητισμός στη...ζωή των παιδιών

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009

StumpleUpon DiggIt! Del.icio.us Blinklist Yahoo Furl Technorati Simpy Spurl Reddit Google Twitter FaceBook

Loraine Stern, M.D.
Με την αύξηση της παιδικής παχυσαρκίας και την τάση τόσων παιδιών να κάθονται στον καναπέ και να τρων τσιπς, τα σπορ φαίνονται μια σημαντική διέξοδος για την υγεία των παιδιών. Επιπλέον, οι περισσότεροι ενήλικες που ασχολούνται με τα σπορ, ξεκίνησαν την ενασχόλησή τους αυτή από τη σχολική ηλικία. Εάν παγιωθεί μια αθλητική δραστηριότητα από την παιδική ηλικία, αποτελεί μια καλή ευκαιρία, ώστε αυτή η συνήθεια να διαρκέσει και να γίνει τρόπος ζωής και κατά την ενηλικίωση.


Ουσιαστική για την αύξηση των ευκαιριών για ισόβια αγάπη για τη σωματική δραστηριότητα είναι η απόλαυση που προσφέρει ένα άθλημα που ξεκάθαρα δίνει έμφαση στη χαρά και όχι απαραίτητα στις επιδόσεις. Για να το καταφέρουμε αυτό η άσκηση θα πρέπει να είναι κατάλληλη για την ηλικία του παιδιού, την ασφάλεια καθώς και τα προσόντα της ξεχωριστής προσωπικότητας και κλίσης του κάθε παιδιού.


Ποιός είναι ο κατάλληλος χρόνος;
Τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτυχθεί προγράμματα άσκησης για νήπια. Δεν υπάρχουν αποδείξεις πως η δομή αυτών των προγραμμάτων βελτιώνει το συντονισμό του παιδιού ή δίνει μακροπρόθεσμα οφέλη. Στα προγράμματα για νήπια, πάντως, μπορεί να δημιουργηθεί το κατάλληλο περιβάλλον που υποστηρίζει την ανάπτυξη των σχέσεων μεταξύ των γονέων. Υπάρχει ένα σημείο συνάντησης ανθρώπων με παιδιά της ίδιας ηλικίας και μπορούν επιπλέον να δημιουργήσουν ένα δίκτυο για να μοιράζονται τη φροντίδα των παιδιών, να συμβουλεύονται ειδικούς και να απολαμβάνουν φιλίες.


Η αμεσότητα με τα σπορ προσφέρει στα παιδιά τη δυνατότητα ενός συνδυασμού κινητικών ικανοτήτων και δυνατότητας να αντιληφθούν κατευθύνσεις. Πριν από την ηλικία των 6 ετών, τα περισσότερα παιδιά δεν είναι έτοιμα γι’ αυτήν τη σύνθετη διαδικασία. Στην ηλικία των 4 ετών, μόνον το 20% των παιδιών είναι σε θέση να ρίχνουν εύστοχα, το 30% να πιάνουν και σχεδόν όλα τα παιδιά αυτής της ηλικίας δεν μπορούν να αντιληφθούν την ιδέα της ομαδικής εργασίας. Η καλύτερη ηλικία για ομαδικά αθλήματα είναι πιθανόν από τα 8 έως τα 10 χρόνια τους. Πριν από αυτήν την ηλικία το ελεύθερο παιχνίδι είναι καλύτερο από την παρακολούθηση ενός σύνθετου προγράμματος.

Όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου για την επιλογή ενός αθλήματος, αφήστε το παιδί να δοκιμάσει μερικά από αυτά – όχι όλα με μιας- βεβαίως. Δώστε στο παιδί- εξ αρχής- να κατανοήσει πως μπορεί να παραιτηθεί από την προσπάθεια, αλλά πρέπει να συμφωνήσει πως πρέπει να δώσει στον εαυτό του μια ευκαιρία να μάθει τα σχετικά με το κάθε άθλημα. Ένας ή δύο μήνες επιτρέπουν στο παιδί να αναπτύξει μερικές νέες ικανότητες που μπορεί να λειτουργήσουν ανταποδοτικά γι’ αυτό. Το να ξεκινήσει από το κολύμπι το καλοκαίρι, να πάει στο ποδόσφαιρο το χειμώνα και μετά στην ιππασία, είναι μια καλή ιδέα. Την εξειδίκευση σε ένα άθλημα ας την αφήσουμε για τα χρόνια της εφηβείας.


Φροντίδα για την ασφάλειά του
Ο οργανισμός των παιδιών παράγει περισσότερη θερμότητα με την άσκηση σε σύγκριση με τους ενήλικες και έχουν μικρότερες πιθανότητες να ιδρώσουν και να χάσουν θερμότητα. Αυτό τα κάνει δεκτικά στο να καταρρεύσουν από θερμοπληξία. Βεβαιωθείτε πως ο προπονητής τους γνωρίζει αναφορικά με τις ανάγκες του οργανισμού των παιδιών σε υγρά. Με την πάροδο του χρόνου τα παιδιά διψούν και είναι ήδη στο δρόμο για την αφυδάτωση. Θα πρέπει να προτρέπουμε τα παιδιά να πίνουν υγρά πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το παιχνίδι και να πιάνουν μια σκιά όταν είναι εκτός δράσης. Τις ζεστές ημέρες, παιχνίδια και άσκηση πρέπει να προγραμματίζονται για το πρωί ή το βράδυ και όχι στο καταμεσήμερο.

Από το γυμνάσιο και εντεύθεν τα προγράμματα έχουν απαρέγκλιτες απαιτήσεις υγιεινής και ασφάλειας αλλά τα παιδιά της στοιχειώδους εκπαίδευσης είναι απίθανο να ακολουθήσουν κάτι τέτοιο. Προπονητές αναφέρουν πως 4χρονα και 5χρονια αγόρια συμμετέχουν σε προγράμματα και χάνουν ή να παίρνουν βάρος. Αυτό ενδεχόμενα είναι βλαπτικό και καθόλου επιτρεπτό. Βεβαιωθείτε πως οι προπονητές γνωρίζουν τα προειδοποιητικά σημάδια προβλημάτων από διαβήτη, άσθμα, κυστική ινωμάτωση ή οποιεσδήποτε άλλες καταστάσεις υγείας του παιδιού.


Η πυγμαχία δεν εντάσσεται στα αθλητικά παιδικά προγράμματα. Κακώσεις στο κεφάλι είναι ο αντικειμενικός σκοπός της πυγμαχίας. Απεικονίσεις του εγκεφάλου δείχνουν πως οι κατ’ επανάληψιν τραυματισμοί του εγκεφάλου προκαλούν μόνιμες μεταβολές σ’ αυτόν.
Αγόρια και κορίτσια πρέπει να συναγωνίζονται σε αθλητικές συναντήσει μαζί, πριν την εφηβεία. Μετά την εφηβεία η αυξανόμενη μυϊκή δύναμη των αγοριών μπορεί να προκαλέσει τραυματισμούς στα κορίτσια.

Ποιά είναι τα κατάλληλα αθλήματα;
Μερικά αθλήματα είναι καταλληλότερα από κάποια άλλα για μερικά παιδιά. Κάποιο παιδί με μεγάλη σωματική διάπλαση καλό είναι να ακολουθήσει ένα σπορ που να του ταιριάζει. Παιδί που το φόρτε του δεν είναι ο συντονισμός είναι προτιμότερο να επιλέξει ένα πιο μοναχικό άθλημα. Το κολύμπι και ο στίβος θα του επιτρέψουν να αντιπαλέψει καλύτερα με τις δικές του προδιαγραφές από το να ανησυχεί για το εάν θα βάλει γκολ ή καλάθι για την ομάδα του.


Να θυμάστε πως, για όσον καιρό αθλείται το παιδί, η νίκη πρέπει να είναι το λιγότερο σημαντικό μέρος στην αθλητική δραστηριότητα του παιδιού. Η απόλαυση της σωματικής δραστηριότητας, η εκπαίδευση στην ομαδική εργασία, η ανάπτυξη κοινωνικών ικανοτήτων και η αντιμετώπιση με στωικότητα των νικών και των ηττών καθώς και το βίωμα όμορφων συναισθημάτων ... πρέπει να αποτελούν τους μοναδικούς στόχους.


Αυτό το άρθρο παραχωρήθηκε και χρησιμοποιήθηκε με ειδική άδεια από το site:www.familyedge.com

Πηγή NetFamily.gr