Οι ψυχολόγοι λένε: αγάπησε τον εαυτό σου! Μάθε πως μπορείς να το κάνεις...

Αγαπάς τον εαυτό σου; Απόδειξη...

Η απόδειξη είναι η ίδια σου η ζωή. Μήπως παραμένεις σε μια σχέση με έναν σύντροφο που σε κακοποιεί συναισθηματικά ή σωματικά; Μήπως ζηλεύεις πολύ; Μήπως η χαμηλή σου αυτοεκτίμηση δημιουργεί προβλήματα;

Στο πρόσφατο live chat που κάναμε με την ψυχολόγο Χρυσούλα Μαυράκη οι περισσότερες απαντήσεις είχαν ως κεντρικό πυρήνα αυτό ακριβώς. Πρέπει να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Μόνο τότε θα λύσεις τα προβλήματά σου... Πώς όμως γίνεται αυτό; Η ψυχολόγος απαντά...

“Το να αγαπάς τον εαυτό σου είναι πάρα πολύ σημαντικό, όσο και να πιστεύουμε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που αγαπούν τον εαυτό τους είναι εγωκεντρικοί, εγωιστές, εγωπαθείς και αυτό που λέμε “παρτάκηδες”.

Οι περισσότεροι από το μεγάλωμα, από την αγωγή, από την ανατροφή που έχουμε δεχθεί είμαστε ενοχικοί, δεν πιστεύουμε στον εαυτό μας, θεωρούμε πως ό, τι μας συμβεί μας αξίζει κι ότι πρώτα αγαπάμε τους άλλους, δηλαδή να αγαπάμε τον πλησίον μας χωρίς όμως να αγαπάμε με τον ίδιο τρόπο τον εαυτό μας. Ο καλός Χριστός που έκανε μια βαθιά τομή για τη φιλοσοφία της εποχής είπε να αγαπάμε και τους άλλους όσο αγαπάμε τον εαυτό μας. Θεώρησε δηλαδή αξιωματική αλήθεια ότι πρώτα από όλα πρέπει να αγαπάμε τον εαυτό μας”.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ...

Για να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας και μάλιστα έμπρακτα θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας τα εξής:

1. Σημειώνουμε τα θετικά μας σημεία αλλά και τα αρνητικά μας. Τα αρνητικά ξέρουμε ότι θα σβήσουν στη λάμψη των θετικών, αλλά τα θετικά δεν τα αγνοούμε τα έχουμε διαρκώς στο μυαλό μας. Σκεφτόμαστε πόσα προσόντα έχουμε, πόσο αξίζουμε και πόσο περισσότερο θα δείξουμε αυτά τα θετικά μας στοιχεία, χωρίς βέβαια να εγκαταλείπουμε και την προσπάθεια να διορθώσουμε τα κακά μας στοιχεία.

2. Αναδεικνύουμε τα καλά μας σημεία. Μια γυναίκα η οποία έχει όμορφα μάτια, ακόμη και αν δεν έχει τέλειο δέρμα ή έχει πολλά κιλά, τονίζοντας τα μάτια της αυτόματα κλέβει την παράσταση και η πρώτη εντύπωση που θα έχει οποιοσδήποτε την συναντήσει, θα είναι τα υπέροχα μάτια της. Και βέβαια δεν μένουμε στα κυριολεκτικά, πάμε και στα μεταφορικά. Δηλαδή μια έξυπνη γυναίκα αναδεικνύει το χιούμορ της, την εξυπνάδα της που μπορεί να είναι ανώτερα της εξωτερικής της εμφάνισης όπου με αυτό τον τρόπο όμως κλέβει την παράσταση.

3. Κανακεύουμε τον εαυτό μας. Του κάνουμε κάποια χατήρια και τον επιβραβεύουμε για όλη την προσπάθεια. Είναι σκληρό το να αρνούμαστε στον εαυτό μας όλα όσα τον ευχαριστούν. Αντίθετα πρέπει με μέτρο και βέβαια βάση των δυνατοτήτων μας να έχουμε πάντα κάτι τι να τον ανταμείψουμε. Μια έξτρα επίσκεψη στο κομμωτήριο, μια επίσκεψη σε ένα spa μία στο τόσο, ένα καινούριο πουκάμισο που θα το συνδυάσουμε με τα υπάρχοντα ρούχα μας και θα μας δώσει ένα τόνο φρεσκάδας στην εμφάνισή μας. Είναι κάτι που κάνουμε για να δείξουμε στον εαυτό μας ότι τον αγαπάμε και τον αναδεικνύουμε.

4. Φροντίζουμε τον εαυτό μας οπωσδήποτε τόσο ως προς την υγεία όσο και προς την εξωτερική εμφάνιση. Αν αγαπάς τον εαυτό σου ακολουθείς την προληπτική υγιεινή, πηγαίνεις και κάνεις εξετάσεις που σου χρειάζονται και δεν παραλείπεις τίποτε: Ούτε να πας στον οδοντίατρο, ούτε με το τεστ παπ, ούτε την μαστογραφία όταν πια είσαι σε ηλικία να το κάνεις και με αυτό τον τρόπο του δείχνεις ότι νοιάζεσαι για εκείνον.

Αν εμείς οι ίδιοι δεν αγαπάμε τον εαυτό μας, πως περιμένουμε να μας αγαπήσουν οι άλλοι; Αν εμείς οι ίδιοι δεν πιστεύουμε στον εαυτό μας, πως είναι δυνατόν να κάνουμε τους άλλους να πιστέψουν σε εμάς; Ας υποθέσουμε ότι είμαι πωλητής και πουλάω μια καινούρια μάρκα σκούπας... Αν εγώ δεν πιστεύω ότι η σκούπα είναι καλή και είναι για τα σκουπίδια, πως θα πείσω τον αγοραστή να την πάρει; Αν πιστεύουμε στον εαυτό μας και τον αγαπάμε και τον αναδεικνύουμε και τον φροντίζουμε, τότε θα το καταλάβουν και οι άλλοι.

5. Τέλος, για να αγαπάμε τον εαυτό μας πρέπει να μάθουμε και να τον σεβόμαστε. Δηλαδή εκτός από το να τον αναδεικνύουμε, να τον φροντίζουμε και να τον προστατεύουμε και να τον κανακεύουμε, θα πρέπει οπωσδήποτε να τον σεβόμαστε και να τον προστατεύουμε από κάθε επίθεση -είτε μείωσης είτε απόρριψης, είτε λεκτικής και συναισθηματικής βίας- κρατώντας αυτούς που το κάνουν μακριά μας και βάζοντάς τους στη θέση τους.

Με άλλα λόγια για να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας θα πρέπει να μάθουμε και να κρατάμε όλους εκείνους που μας πληγώνουν, που μας μειώνουν, που μας υποτιμούν και μας υποβαθμίζουν μακριά μας.

www.tlife.gr

Διαβάστε περισσότερα για - Οι ψυχολόγοι λένε: αγάπησε τον εαυτό σου! Μάθε πως μπορείς να το κάνεις...

Διερευνώντας τον Φόβο: Τι μας φοβίζει και γιατί;

Τι είναι πιο τρομακτικό; Ένα θανατηφόρο φίδι να γλιστρήσει μπροστά στα πόδια σου την ώρα που διασχίζεις ένα μονοπάτι, ή το να παρακολουθείς μια κατακόρυφη πτώση 1,000 μονάδων στο χρηματιστήριο; Παρόλο που και οι δυο περιπτώσεις προκαλούν τον φόβο, οι ερευνητές διαφωνούν σχετικά με τη φύση και την αιτία αυτού του τόσο δυνατού συναισθήματος.

"Εάν δεις το χρηματιστήριο να πέφτει 1,000 μονάδες, είναι το ίδιο σα να βλέπεις μπροστά σου ένα φίδι," λέει ο Joseph LeDoux, καθηγητής νευροεπιστήμης και ψυχολογίας στο Νευροεπιστημονικό Κέντρο Φόβου και Ανησυχίας (Center for the Neuroscience of Fear and Anxiety) που έχει την έδρα του στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. "Ο φόβος είναι η αντίδραση σε ένα άμεσο ερέθισμα. Η αίσθηση του κενού στο υπογάστριο, η αύξηση των καρδιακών παλμών, η εφίδρωση των παλαμών και η νευρικότητα αποτελούν την προγραμματισμένη αντίδραση του εγκεφάλου για μια πολύ συγκεκριμένη απειλή."

Ο LeDoux προσθέτει: "Δεδομένου του γεγονότος ότι οι εγκέφαλοί μας είναι φτιαγμένοι ώστε να είναι όμοιοι στη δομή τους, μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτό που βιώνω όταν κάτι με φοβίζει μοιάζει με αυτό που βιώνεις κι εσύ."

Ο φόβος επηρεάζει ακόμα και διαφορετικά είδη με παρεμφερείς τρόπους. "Ερχόμαστε στον κόσμο γνωρίζοντας πώς να εκφράσουμε τον φόβο μας, γιατί οι εγκέφαλοί μας έχουν εξελιχθεί για να συναλλάσσονται με τη φύση," αναφέρει ο LeDoux, σημειώνοντας ότι οι εγκέφαλοι των ποντικιών και των ανθρώπων αντιδρούν με όμοιους τρόπους σε απειλές, ακόμα και όταν η ίδια η απειλή μπορεί να είναι εντελώς διαφορετική.

Κάποιοι άλλοι ερευνητές όμως, πιστεύουν ότι ο φόβος είναι μια απόλυτα προσωπική εμπειρία. Ενώ κάποιοι άνθρωποι τρομοκρατούνται ενώ παρακολουθούν ένα θρίλερ, κάποιοι άλλοι μπορεί να φοβούνται περισσότερο καθώς επιστρέφουν για το αυτοκίνητό τους στο σκοτεινό πάρκινγκ, πολύ ώρα μετά το τέλος της ταινίας.

Εάν ζητούσαμε σε μια ομάδα ανθρώπων να κάνει μια λίστα από τα πράγματα που τους προκαλούν φόβο, οι λίστες πιθανότατα θα διέφεραν πολύ ανάμεσα στα άτομα, λέει ο Michael Lewis, διευθυντής του Ινστιτούτου Μελέτης της Παιδικής Ανάπτυξης (Institute for the Study of Child Development) στην ιατρική σχολή Robert Wood Johnson στο New Brunswick, N.J. "Το πρόβλημα είναι πως δεν έχουμε τον τρόπο να κάνουμε μια καλή φυσιολογική μέτρηση του φόβου ή κάποιου άλλου αισθήματος" αναφέρει ο Lewis, θίγοντας το εξαιρετικά δύσκολο πρόβλημα της υποκειμενικότητας του συνειδητού βιώματος.

Σημειώνει, ότι η συμπεριφορά άλλων ανθρώπων που μας περιτριγυρίζουν μπορεί να επηρεάζει τις αντιδράσεις μας σε περιστάσεις που μας προκαλούν φόβο. "Μαθαίνουμε να φοβόμαστε με τη βίωση του γεγονότος που προκαλεί φόβο, ή μαθαίνοντας από τους ανθρώπους του στενού μας περιβάλλοντος όπως τους γονείς μας, τα αδέλφια μας, τους συμμαθητές ή τους συναδέλφους μας. Ο φόβος έχει μια μεταδοτική ιδιότητα, έτσι ο φόβος άλλων ανθρώπων μπορεί να μετατραπεί σε δικό μας φόβο. Είναι εξαρτημένος, σαν τα εξαρτημένα αντανακλαστικά που μελετούσε ο Pavlov με τον περίφημο σκύλο του." (Η αναφορά αυτή σχετίζεται με το γνωστό πείραμα του ρώσου γιατρού, φυσιολόγου και ψυχολόγου, Ivan Pavlov, ο οποίος είχε κλείσει έναν σκύλο σε ένα δωμάτιο και κάθε φορά που τον τάιζε χτύπαγε ένα κουδούνι. Μετά από κάποιο διάστημα διαπίστωσε μέσα από τη μέτρηση της έκκρισης σιέλου του σκύλου ότι ο σκύλος αντιδρούσε όταν άκουγε το κουδούνι σα να επρόκειτο να φάει, ακόμα και αν δεν του παρουσιαζόταν φαγητό μαζί με το κουδούνι).

Άλλοι ερευνητές στρέφονται στην τεχνολογία για να κατανοήσουν τον φόβο. "Είναι πολύ δύσκολο να καθορίσεις αυτό το συναίσθημα με βάση το αίσθημα που προκαλεί," λέει η Joy Hirsch, καθηγήτρια της λειτουργικής νευροραδιολογίας, νευροεπιστήμης και ψυχολογίας και διευθύντρια του προγράμματος για την Απεικόνιση και τις Γνωσιακές Επιστήμες (Imaging and Cognitive Sciences) στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης. "Μπορείς να προσδιορίσεις τι είναι ο πόνος; Μπορείς να προσδιορίσεις τι είναι το κόκκινο χρώμα; Αυτές είναι οι θεμελιώδεις αισθήσεις που αναπαριστούν το δυσκολότερο πρόβλημα στη νευροεπιστήμη." (Αναφέρεται εδώ στο πολυσυζητημένο πρόβλημα της υποκειμενικότητας του συνειδητού βιώματος, ένα ζήτημα που ονομάστηκε 'Το Δύσκολο Πρόβλημα της Συνείδησης'- The Hard Problem από τον καθηγητή φιλοσοφίας David Chalmers).

Για να βρουν περισσότερα στοιχεία σχετικά με το τι μας κρατάει ξάγρυπνους τη νύχτα, η Hirsch και η ομάδα της χρησιμοποιούν λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI functional magnetic resonance imaging) για να εξετάσουν συστηματικά τις δικτυώσεις του εγκεφάλου μας. "Το κύκλωμα που υπόκειται της αίσθησης του φόβου ανταποκρίνεται σχετικά άμεσα εάν υπάρξει κάποιο συγκεκριμένο ερέθισμα," λέει η Hirsch. Στην έρευνά της, στους ανθρώπους που λαμβάνουν μέρος στο πείραμα τους δείχνεται η φωτογραφία του προσώπου ενός άλλου ανθρώπου με μια έκφραση τρόμου.

Στην έρευνα με τη λειτουργική μαγνητική τομογραφία, η αντίδραση στο ερέθισμα που προκαλεί φόβο δείχνει ενεργοποίηση της αμυγδαλής, μια εγκεφαλική περιοχή με μέγεθος αμυγδάλου που βρίσκεται κάτωθεν του κροταφικού λοβού και είναι γνωστή επίσης ως το κέντρο του φόβου. Η Hirsch λέει ότι η αμυγδαλή είναι το πρώτο μέρος που αντιδράει σε ένα φοβιστικό ερέθισμα. Ο σαρωτής του fMRI ανιχνεύει το ίχνος της ροής του αίματος στην αμυγδαλή. "Ψάχνουμε για διακριτές αλλαγές σε συγκεκριμένα τμήματα του εγκεφάλου," λέει η Hirsch, "οι αλλαγές αυτές σημαίνουν αυξημένη νευρωνική δραστηριότητα." Κάτι τέτοιο στην λειτουργική μαγνητική τομογραφία σημαίνει την ανίχνευση της ποσότητας του αίματος που κυκλοφορεί σε μια περιοχή. Η φωτογραφία ενός προσώπου με μια έκφραση τρόμου προκαλεί μεγαλύτερη ροή αίματος στις εξεταζόμενες περιοχές απ' όση προκαλεί η θέαση μιας φωτογραφίας με ουδέτερη έκφραση.

Όσοι ασκούν κριτική σ' αυτή την ερευνητική μεθοδολογία επισημαίνουν ότι δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρο τι σημαίνει η αύξηση της αιματικής ροής σε μια εγκεφαλική περιοχή. Αλλά η Hirsch απαντάει στους επικριτές, "χρησιμοποιούμε πολύ προσεκτικά επιλεγμένα ερεθίσματα που δεν είναι αναγκαίο ότι τρομάζουν τους ανθρώπους που βρίσκονται στον σαρωτή, αλλά που διεγείρουν συστήματα τα οποία σχετίζονται με τη δραστηριότητα του φόβου στην περίπτωση που κάποιος φοβηθεί."

Η Hirsch σημειώνει πως η αμυγδαλή αντιδρά και σε άλλα ερεθίσματα εκτός από τις εκφράσεις του προσώπου. "Εάν βρισκόσουν σε ένα σκοτεινό δρόμο και κάτι τρομακτικό πηδούσε επάνω σου, θα ήταν η αμυγδαλή εκείνη που θα συνεισέφερε στην απόφασή σου να το βάλεις στα πόδια."

Ο φόβος είναι μια θεμελιώδης ανθρώπινη διαδικασία, όπως η αναπνοή και η πέψη, αλλά η ικανότητα της επιστήμης να τον καταλάβει και να τον περιγράψει πλήρως παραμένει ελλιπής.


Μετάφραση - Απόδοση - Σχολιασμός: ESOTERICA.gr

Διαβάστε περισσότερα για - Διερευνώντας τον Φόβο: Τι μας φοβίζει και γιατί;