Δυο νέοι, δυο στάσεις ζωής

Παρακολουθώ τους μαθητές μου και μετά την αποχώρησή τους από το σχολείο. Τους περισσότερους όσο σπουδάζουν και λιγότερους και μετά τις σπουδές τους. Με νοιάζουν, με πονά η εξέλιξή τους, με στενοχωρούν τα προβλήματα και τα αδιέξοδά τους. Θα δείξω λοιπόν στην ανάρτηση αυτή δυο περιπτώσεις μαθητών. Ας τους ονομάσουμε Αναστάση και Μαρία. Τα ονόματα είναι εντελώς τυχαία. Θα σας μιλήσω λοιπόν, παιδιά μου, ως πατέρας και όχι ως δάσκαλος.

Μαρία, τα προβλήματα στο σπίτι, με τον πατέρα σου ή τον αδελφό σου, ασφαλώς δυσχέραναν την προσπάθειά σου να στήσεις ένα μέλλον που να ταιριάζει με τα όνειρά σου. Πολλοί είχαμε και έχουν στην ηλικία σου παρόμοια προβλήματα.
Οι λιγότεροι από αυτούς προσπάθησαν ακόμη περισσότερο, για να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στις δυσκολίες και να στήσουν ένα μέλλον όπως το ονειρεύονταν παρ' όλο που ξεκινούσαν από δυσχερέστερη αφετηρία. Αυτή, σκέφτηκαν, είναι η αδικία της δυτικής κοινωνίας και όφειλαν να τη λάβουν υπόψη τους. Κουράστηκαν, λοιπόν, Μαρία, παραπάνω αυτά τα παιδιά και κατάφεραν τελικά να στήσουν ένα μέλλον όχι ειδυλλιακό αλλά ανεκτό, που χρειάζεται συνεχή αγώνα για να βελτιωθεί ακόμη περισσότερο.
Οι περισσότεροι, όμως, Μαρία, αντέδρασαν στα προβλήματα όπως εσύ: Βρήκαν πίσω από τα προσωπικά ή οικογενειακά προβλήματα μια γερή δικαιολογία και ακολούθησαν, όπως κι εσύ, τις επιλογές ζωής που τόσο κατηγορείς μέσα στην οικογένεια: Έκαναν, κάνατε αυτό ακριβώς που σιχαίνεστε: Παραιτηθήκατε από τον αγώνα της ζωής και μιμηθήκατε τους κατά τη γνώμη σας "υπαίτιους" για τα προβλήματα της ζωής σας.
Δες, Μαρία, πόσο βασανίζεται η μητέρα σου, πόσο βασανίζονται οι άνθρωποι σαν τη μητέρα σου και κατάλαβε πώς θα είναι η ζωή σου μετά από είκοσι χρόνια.
Ο συμβιβασμός, παιδί μου, είναι στάση ζωής ενός ηλικιωμένου, όχι ενός νέου. Στον νέο ταιριάζει η αντίσταση, ο αγώνας, η επανάσταση.

Εσύ, Αναστάση, "πέτυχες" σε μια σχολή που επιθυμούσες, άρα είσαι επιτυχών. Όμως δεν αγάπησες ποτέ το διάβασμα, δεν είδες τις σπουδές σαν μια επί πλέον ευκαιρία καλλιέργειας και αυτοβελτίωσης. Έκανες λοιπόν το εύκολο, το σύνηθες, το τετριμμένο: Αποφάσισες πως το Πανεπιστήμιο υπάρχει για σένα 15 μέρες πριν την εξεταστική και όσο κρατά αυτή η ρημάδα η εξεταστική.
Σου έμεινε, λοιπόν, Αναστάση, απέραντος χρόνος για εκμετάλλευση. Κι εσύ τι τον έκανες; Δεν αναζήτησες δυο-τρεις φίλους για ουσιαστική σχέση, διάλογο, άθληση και επαφή. Επέλεξες τη νάρκη της καφετέριας, στην οποία βαριέσαι πριν καν φτάσεις, και την αποβλάκωση των οθονών, της χωματερής δηλαδή και του υπολογιστή. Και τότε μπήκες στην κατάρα της πλήξης. Κλίνεις το ρήμα "βαριέμαι" σε όλα τα πρόσωπα και σε όλους τους χρόνους.
Υπάρχουν, βεβαίως, Αναστάση, και αρκετοί συμφοιτητές σου που αποφάσισαν να εργαστούν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους σε οτιδήποτε άσχετο με το αντικείμενο των σπουδών τους. Τι καταφέρνουν αυτοί; Πέρα από τη σχετική οικονομική δύναμη που αποκτούν, την οποία ξοδεύουν οι περισσότεροι ασύστολα, κουράζονται υπερβολικά, μισούν τη μισθωτή εργασία και ευρύτερα μισούν κάθε εργασία. Και κυρίως τη μελέτη. Έρχονται λοιπόν και αυτοί στην ίδια θέση με τους προηγούμενους.

Που οδηγούν λοιπόν αυτές οι δυο στάσεις ζωής;
Κατά την άποψή μου, φέρνουν τους νέους στην απογοήτευση και στην παραίτηση. Παραιτούνται από όλα σχεδόν και απομακρύνονται από την ευτυχία που θα άξιζαν να ζήσουν.
Τότε αναζητούν τα υποκατάστατα της ευτυχίας. Κοιτάξτε γύρω σας, να δείτε πόση επιτυχία έχουν αυτά και πόση δυστυχία έχουν μοιράσει.


(Πηγή)